Sinds 2,5 jaar werk ik bij Musicmaker. Sinds 2,5 jaar dunt mijn haardos zich nogal uit. Van mijn verloren haar heb ik naar schatting de helft spontaan verloren. De andere helft heb ik uit mijn hoofd getrokken. Want mensen, ik werk met collega’s die naast een journalistieke baan ook een fulltime muzikantenbestaan hebben. De combinatie deadline en muzikantschap kan een uiterst frustrerende cocktail zijn, vooral voor diegene met eindverantwoordelijkheden. Muzikanten zijn nou eenmaal niet de meest georganiseerde mensen. De muzikanten met wie ik werk in ieder geval niet.

Men neme Maarten Rischen. Multi-instrumentalist in bands als Lawn, Plastic Halo, Tommy Ebben And The Small Villains en sinds kort Shaking Godspeed. Als hij geen deuken in zijn auto rijdt, speelt hij elk instrument dat hij maar grijpen kan. Soms moeten wij hem helpen herinneren wat hij in welke band doet. Ik krijg twee soorten smsjes van Maarten. ´Sliep pas om 6 uur, kom er nu aan´ (zendtijd: 10:45 uur), ´Probeer 12 u op kantoor te zijn´ (zendtijd 10:00 uur) en ´Moest om 12 u een piano terugbrengen in utrecht maar kom er nu aan´ (zendtijd 11:57 uur) vallen in de eerste categorie. ´Fenks honey!´ en ´Thnx luv!´ in de tweede. Vaak heb ik dan een klusje voor Maarten opgelost dat hij eigenlijk zelf had moeten doen. Soms kan hij zich niet inhouden. Schat van een jongen.

Of André Dodde, bekend als ´The man with ten magic fingers and a stick of steel´, maar ook als toetsenist van Green Hornet, Das Aldi Combo, en sinds kort eveneens lid van Shaking Godspeed. Twee van mijn collega’s in een succesvolle nieuwe band. Je gunt het ze van harte. Maar als je ervan uit gaat dat onze bureauredactie uit drie man bestaat, weet je wie er hier de lul is. André is het type dat smst: ´Bruiloft in Loppersum. Had ik niet gezegd? Tot morgen!´ of ´Ben dr om 11. Tot straks!´. In dat geval kan hij alsnog rond 13:00 uur binnen komen draven. Een typische André-opmerking kan op zo’n moment zijn: ´Hé, ik zie dat jullie zonder mij begonnen zijn.´ Schat van een vent.

Arie K., vaste redacteur van de rubriek De Oefenruimte, maakt er een sport van om standaard de deadline te overschrijden en dan een zo apocalyptisch mogelijke verontschuldiging te bedenken. Een kleine greep uit zijn oeuvre: ‘Jezus, Maria en Jozef. Ik krijg oneindige seks van epische proporties in het paradijs. Die gedachte heeft mij er doorheen gesleept. Het was als doodgaan en helaas weer wakker worden, schrijven met een lege pen. Mijn nederige excuses voor deze onbeschaamde overtreding van de ongeschreven wetten der media.’ of ´Fucking hell, wat een bevalling!!! En die factsheet moet ook nog!´.

Deze week hebben we weer een Musicmaker dichtgetimmerd. En mooi dat hij is geworden! Hoe we dat voor elkaar hebben gekregen weet ik niet. Maarten die iedere nacht tot 6:00 uur aan het mixen was, halfdood op de redactie verscheen en in de laatste week zo’n beetje al zijn artikelen moest schrijven die ik twee weken eerder al binnen had moeten hebben. André die een weekje Praag gepland had, maar daarbij ´even was vergeten´ dat hij nog een achtergrondverhaal van onze stagiaire Eva zou coördineren. Drie maal raden wie dat klusje heeft geklaard… En ook Arie heeft me niet teleurgesteld. Wederom deadline gemist, deze keer onder de woorden: ‘Kwellingh ende naarigheid, dit artieckel heeft het leeven op een haer na uit myn torso gesoogen.´ Dat is mijn lot. Over 2,5 jaar zit er waarschijnlijk geen haar meer op mijn hoofd. Maar dat heb ik er graag voor over. Mede dankzij deze fijne collega’s (want dat zijn ze echt!) heb ik namelijk wél de mooiste baan ter wereld!

Patrick Lamberts