Elke maand ga ik met Musicmakers huisfotograaf Henk Veenstra op pad voor de serie De Grote Liefde. Ik interview dan een muzikant over zijn of haar favoriete instrument en Henk maakt er een bijzonder portret bij. Hiervoor liet hij bijvoorbeeld Moke’s Phil Tilli met zijn duizenden euro’s kostende Gibson op een kantinetafeltje wiebelen, sleepte hij Zuco 103’s Stefan Kruger met drumstel en al naar een pleintje in Amsterdam of liet hij Daan van zZz met z’n zware huiskamerorgel balanceren op het dak van een bestelbusje. Henks enthousiasme werkt vaak zo aanstekelijk dat de muzikanten zich graag in allerlei bochten wringen om er maar een mooie foto van te maken. Mijn bescheiden rol daarbij is die van levende flitslampstandaard.Meestal crossen we samen in Henks auto heel Nederland door op weg naar ons volgende slachtoffer. Onderweg laat Henk dan zijn nieuwste muzikale ontdekkingen uit de stereo schallen en proberen we boven de herrie uit nog iets van een gesprek te voeren. Deze week ging onze tocht zelfs helemaal naar America. Het dorpje in Limburg welteverstaan; de thuisbasis van Jack Poels, frontman van Rowwen Hèze.

Eenmaal bij Jack aan de koffie in de achtertuin, bleek dat het goed is dat Henk fotograaf is en geen interviewer, want zijn welgemeende opmerking dat ‘het hier zo mooi is in Brabant’ had de gemoedelijke sfeer al aardig kunnen bekoelen. Gelukkig negeerde Jack deze flater beleefd.
Terwijl ik Jack uithoorde over zijn Gretsch Nashville gitaar, (lees er alles over in de komende Musicmaker!) liep Henk wat ongeduldig rond. Het was duidelijk dat hij Jacks achtertuin, hoe keurig verzorgd ook, een weinig inspirerende omgeving vond. Onderweg in de auto had hij al boven de muziek uitgeschreeuwd dat hij vandaag zin had in een foto met een absurdistisch tintje. Hij zou zijn zin krijgen…

Na het interview vroeg Henk of Jack zelf misschien ideeën had voor een foto, maar veel meer dan ‘misschien is het wel leuk om iets in De Peel te doen’, wist hij zo gauw niet te verzinnen. Daar werd Henk niet enthousiast van, maar dat Jack openstond voor een andere plek dan de achtertuin was voor hem voldoende. Even later reden we met Jack Poels in ons kielzog het dorp uit. Henk spotte een vervallen schuurtje en binnen enkele minuten lag Jack met zijn gitaar in de strobalen. Dit leverde al een mooie foto op, maar Henk was nog niet tevreden. Toch nog maar even voor het schuurtje poseren?

Toen gebeurde waar Henk op gehoopt had. Uit een auto stapten drie jagers die kwamen kijken wat wij daar uitspookten. Henk zag zijn kans schoon; zou een van de heren misschien even schuin achter Jack willen gaan staan? Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, legde een jager zijn geweer in de aanslag en poseerde op de aangewezen plek. Henk knielde in het gras en had na enkele opnames de absurdistische foto te pakken die hij zocht: ‘Ja, prima zo! Bedankt!’ De mannen gingen weer op pad en wij liepen tevreden terug naar de auto, nog enigszins verbaasd over de vriendelijke medewerking van de jagers. ‘Ja, maar die ene is Smit, onze trompettist’, zei Jack plompverloren. We barstten in lachen uit: welcome to America!