Persdagen. Je ontkomt er niet aan in onze tak van sport. Je kunt het zo gek niet bedenken of er wordt een persdag georganiseerd. Ieder bandje dat zichzelf serieus neemt, prikt tegenwoordig een dag waarop de bladen, televisie en radio te woord worden gestaan. In het hoofdkantoor van een platenmaatschappij, een willekeurig Amsterdams hotel of een rustig café mag je soms in een korte, soms wat langere tijd vragen afvuren. Bij persdagen ligt alles vast. Datum, plaats en tijdsduur bijvoorbeeld. Begrijpelijk, anders kom je nooit tot een afspraak. Maar bij een maandblad als Musicmaker moeten we dingen plannen. De meeste persdagen passen niet in onze planning. Niet toehappen kan ongeïnteresseerd overkomen, toch zien wij er meer dan geregeld van af.

Eigenwijs dat we bij Musicmaker zijn, regelen we vaak zelf onze persmomenten. Zo spreek je nog eens met Kelly Jones van Stereophonics in de kleedkamer van de Heineken Music Hall, beland je bij Miss Montreal thuis, die je dan natuurlijk gewoon met ‘Sanne’ aanspreekt of zit je met Christiaan Hof, Laura Jansen, Jenny Lane en Waylon aan de cappuccino in een hotel met mooie fotolocatie. Het organiseren daarvan kost wat meer moeite en energie, maar levert vaak een veel leuker gesprek op dan georganiseerde persdagen. Daarbij werkt een artiest namelijk als een lopende band journalisten af, die toch vaak dezelfde soort vragen stellen.

Mijn recente interview met Sanne ‘Miss Montreal’ Hans is een van de meest spontane persmomenten uit mijn carrière. ‘Waar spreken we af?’, vroeg ik. ‘Je mag wel bij me thuis langskomen als je dat wilt’, zei Sanne over de telefoon. Afspraak gemaakt. Op 2 april (Goede Vrijdag), een van de weinige vrije dagen in het drukke leventje van Sanne, trok ik om 14:00 uur bij haar thuis aan de bel. Ze heeft inderdaad zo’n ouderwetse trekbel. Had ik niet geweten als het een georganiseerde persdag was geweest. Ook had ik niet geweten dat ze een fel geelgekleurde trainingsbroek heeft. Daarin stonde ze namelijk een eitje te bakken. ‘Lag half zeven op bed, nog even ontbijten hoor. Wil je koffie?’

Die koffie sloeg ik af. Ook brak van de dag ervoor. ‘Doe maar water alsjeblieft.’ Het interview zou over Sanne haar nieuwe Rozawood-gitaar gaan. Daarover lees je overigens alles in de nieuwe Musicmaker. Ik kan al verklappen dat hij een beauty is, nog lekkerder speelt en nóg beter klinkt! Eigenlijk had ik na tien minuten alle nodige informatie over de gitaar. Het gesprek was ondertussen op een ander niveau beland. Sanne vertelde dat ze wel eens fans aan de deur kreeg, die ‘toevallig’ in de buurt waren en met haar op de foto wilden. Ze vertelde dat mensen daarvoor zelfs haar adresgegevens van internet plukten! Had ik waarschijnlijk ook niet geweten als we in een sfeerloos kantoor hadden gezeten.

Voordat het interview begon was mijn oog gevallen op een Nintendo Wii. Sanne legde uit dat ze nogal gek is van tennis op het apparaat. Toen we met het interview klaar waren, besloot ik toch maar die koffie aan te nemen om me scherp te stellen voor een potje digitale tennis. Het was mijn debuut op de Nintendo Wii en Sanne, die net nog vol zelfvertrouwen was begonnen, zag dat ik het spel aardig snel oppikte. Al snel vlogen de ‘shits’ en ‘fucks’ door haar woonkamer. ‘Als je wint mag je dat niet doorvertellen hoor!’ Helaas won ik net niet. ‘Ingemaakt’ ben ik nooit, zoals Sanne twitterde. (Bij deze heb ik dat even rechtgezet). Vlak voordat ik weg ging, vroeg ik wat Sanne haar songwriting-geheim is, één van de vragen die ik vrij vaak stel. ‘Dit heb ik nog nooit aan iemand verteld die ik niet goed ken. Maar ik denk dat ik dat gewoon heel goed kan, liedjes schrijven.’ Die onthulling kon ik mooi in mijn zak steken. Een onthulling die ik op een georganiseerde persdag niet had ontrafeld!

Patrick Lamberts