Stagiair… Toch wel met stip een van de lelijkste woorden uit de Nederlandse taal en daarmee dekt het de lading totaal niet. Want bij Musicmaker kijken we altijd enthousiast uit naar nieuwe stagiairs. Waarom? Bij het maken van een tijdschrift is de werkdruk vaak hoog. Het is schering en inslag dat je ad hoc een oplossing moet verzinnen als een mooi plan in het water valt en niemand kijkt op van een paar avondjes doorwerken. Het is dan fantastisch om te zien dat iemand die licht schuchter binnenkomt, in een paar maanden tijd verandert in een betrokken medewerker die met allerlei ideeën aan komt zetten en zich als een vis in het water voelt op de redactie. En die, als je zelf aan het eind van de dag met rode oogjes de computer uitzet, vraagt: ‘Ik maak dit nog eventjes af, kan dat nog?’

Natuurlijk zien sommige stagiairs hun tijd bij Musicmaker puur als de zoveelste opdracht voor school en doen netjes wat er van hen gevraagd wordt, maar ook niets meer. Niks mis mee, maar het is te gek als iemand voelt dat er veel meer uit een stage te halen is. En dan kan het soms raar lopen. Zo zijn mijn collega’s Patrick en Maarten beiden ooit als stagiair begonnen en is oud Musicmaker-stagiair Paul Gersen nu (mede) hoofdredacteur van Revolver/ Lust For Life. Als je talent en vooral veel inzet hebt, is er van alles mogelijk.

Het soort opleiding zegt daarbij altijd bar weinig over de kwaliteit. We kijken al lang niet meer op van een vierdejaars Journalistiek die in elke zin drie dt fouten weet te maken. Maar net zo goed kan iemand Kunst en Kunstbeleid studeren en ondertussen schrijven als de beste. Het is vooral bepalend dat iemand de mogelijkheden inziet van een kleine redactie en zich lekker voelt in de licht chaotische maar altijd opgewekte werksfeer. Omdat je maandenlang intensief samenwerkt, krijg je hoe dan ook een band. Met sommige stagiairs gaat dat zover dat ze, ook al werken ze al lang ergens anders, graag voor Musicmaker blijven schrijven en wij, zodra er een excuus te verzinnen is om samen een biertje te pakken, meteen aan de telefoon hangen. Drie namen die ik niet kan nalaten even te noemen zijn Stefan Sjoers, Arie Kampman en Kelly Janssen. Helaas kleven daar ook nadelen aan. Door Arie eten we bijvoorbeeld nog steeds appelstroop bij de lunch en Stefan heeft ons (oh, gruwel!) een zwak gegeven voor de meest afschuwelijke jaren ’80 synthkitsch.

Op dit moment loopt Eva Hoefsloot Schmeink bij ons stage. Eva is er ook zo eentje op wie je trots bent dat ze bij ons aan het werk is. Natuurlijk heeft ze nog van alles te leren en spiedt stagebegeleider Patrick met een nietsontziende blik door alles wat zij schrijft, maar Eva pakt alle adviezen goed op en leert snel. En, zeer belangrijk, Eva heeft een grote inzet om zoveel mogelijk aan te pakken. Zo heeft ze net The Magic Numbers geïnterviewd. Als we vervolgens besluiten om ook een artikel te doen over Floor Jansen (ex-After Forever, nu Revamp) en overleggen wie we daarvoor zullen vragen, twijfelt Eva geen moment: ‘Ja, die wil ik ook wel graag doen!’ Dat hebben we deze keer toch maar even aan haar voorbij laten gaan. En als de diehard bierdrinkers onder de redactieleden na het werk afzakken naar de stamkroeg, zogenaamd om even te ontspannen, maar in werkelijkheid om over het werk te praten, is er een persoon als ‘t maar even lukt altijd van de partij. Precies. Proost Eva!