Kiezen is nooit mijn sterkste kant geweest. Welk album ga ik kopen? Welke smaak ijs wil ik? Welk meisje vind ik het leukst? Je kunt daar lang over nadenken, complete analyses van maken en uiteindelijk toch verkeerde keuzes maken. Zit je ineens opgescheept met No Limits van 2Unlimited, regenboogijs en een meisje dat achteraf gezien toch wel erg ver weg woont.

Voordat ik ging studeren stond ik weer voor zo’n opgave: welke studie ga ik doen? Uiteindelijk voor de Hogere Hotelschool in Leeuwarden gekozen. Dat werd geen succes. Ik zag het nut van een dispuut niet in, ik begreep de braspartijen die bij een studentenvereniging horen – en waarbij letterlijk armen werden gebroken – ook niet en ik wilde mijn leven niet aan de horeca verkopen. Na een tijdje werken – heel ironisch – in de horeca besloot ik om de Lerarenopleiding Frans te doen. Een jaar later, een propedeuse rijker, een illusie armer. Elke dag voor de klas zag ik niet zitten. Uiteindelijk heb ik dan toch een opleiding afgerond: Journalistiek. In eerste opzicht lijken deze drie studies niets met elkaar te maken te hebben. Maar niets is minder waar.

Laatst werd ik door stichting KCG (Kunst en Cultuur Gelderland) gevraagd om een workshop te geven over het schrijven van reportages en achtergrondverhalen voor popjournalistiek. Toch weer voor de klas dus. Maar wel om iets te vertellen over twee van mijn passies: muziek en schrijven. Die kans wilde ik niet laten liggen.

Passie is een goede drijfveer. Of je nou een band begint, een muzikantenvakblad maakt of voor de klas staat. Ik had ooit een vlag van Kurt Cobain op mijn kamer hangen met daarop de tekst: ‘I can’t live this life. I don’t have the passion anymore.’ We weten allemaal hoe het met hem is afgelopen. Een aantal schrijvers van 3VOOR12 Arnhem/Nijmegen, een jonge knaap van 16 die nu al weet dat hij popjournalist wil worden, iemand die niet per se schrijfambities heeft maar puur uit interesse kwam en zelfs twee fanatieke gasten uit Limburg waren onderdeel van mijn publiek. Ik zag bij hen gretigheid en passie om te schrijven en merkte dat men echt geïnteresseerd was in mijn verhaal. Dat wakkerde de leraar in mij aan. Vond ik voor de klas staan eerst nog vervelend, nu dacht ik: dit moet ik vaker doen!

Twee en een half uur vlogen voorbij. Ook in de pauze werd er druk doorgesproken over muziek en schrijven. Met deze bindende factoren ben ik na afloop van de workshop met een klein groepje in de kroeg gaan naborrelen, want we waren nog lang niet uitgesproken. Heb ik op een avondje toch mijn hele studieloopbaan aan me voorbij zien komen. Ik ben immers met mijn vak journalistiek bezig geweest, heb toch min of meer als onderwijzer voor de klas gestaan en ben uiteindelijk met een groepje de kroeg in geweest. Journalist, leraar, horecaman. En zo is de cirkel weer rond.

Patrick Lamberts