Het festivalseizoen is in volle gang en dat betekent dat er weer heel wat accreditatie aangevraagd kan worden. Voor Musicmaker is dat meestal geen probleem. We zijn al met onze 33^e jaargang bezig en bezoeken en verslaan zoveel mogelijk festivals die boeiend zijn voor de Nederlandse muzikant. Je zou kunnen zeggen dat we een graag geziene gast zijn geworden. Maar ik zie een ontwikkeling die me niet lekker zit. Er komen steeds meer graag geziene gasten, maar levert dat ook betere, mooiere verhalen op?

Om ervoor te zorgen dat je op een perslijst of gastenlijst komt, moet je ruime tijd voor aanvang van het festival een digitaal formulier invullen. Je wordt gevraagd zoveel mogelijk gegevens over je medium te delen. Naast de meest logische dingen als naam van de verslaggever en adres van het medium, moet je ook melden wat je de vorige jaren hebt gepubliceerd, wat je van plan bent om aan voorpublicatie te doen en hoe je dit jaar het festival gaat verslaan. Ook oplagecijfers en websitebezoekers tellen steeds zwaarder mee. Het motto van de accreditatieverleners lijkt: hoe hoger de cijfertjes, hoe eerder je in aanmerking komt voor accreditatie. Het recht van de sterkste?

Er zijn internetsites (e-zines) die misschien 50.000 unieke bezoekers per maand trekken, maar artikelen publiceren waar in de inleiding al twee d/t-fouten zijn gemaakt. Niet zo vreemd, want je moet je bedenken dat ze veelal door enthousiaste vrijwilligers worden gerund. En het gros dat voor dat soort websites schrijft heeft geen journalistieke opleiding genoten of Nederlands gestudeerd. Maar ook dit soort media krijgen steeds gemakkelijker toegang tot festivals.

Die lol wil ik niemand ontnemen, maar ik vraag me wel eens af of er nog kwaliteitscontrole wordt gepleegd door  bijvoorbeeld mensen die accreditatie voor festivals verlenen. Aan hen zou ik willen vragen: gaat kwantiteit boven kwaliteit? Al die graag geziene gasten levert voor ons namelijk een groot nadeel op. Waar je eerder op een festival gemakkelijk een half uur met een artiest kon praten voor een mooi verhaal, hoor je nu soms al na tien minuten: ‘Laatste vraag, er staan nog drie andere mensen te wachten.’ Probeer dan maar eens een diepgaand gesprek te voeren.

Door die korte gesprekken en talloze e-zines die heel sec festivals verslaan, ontstaat er steeds meer eenzijdige berichtgeving. Musicmaker gaat festivalverslaggeving daarom voortaan anders aanpakken, met nieuwe invalshoeken en een fotospread op onze manier. Daar beginnen we mee op de Zwarte Cross, maar ook op Lowlands hebben we met een bandje dat bij Universal zit een mooi plan bedacht. Zover is het nog niet, maar houdt de Musicmaker in de gaten en je zult zien wat ik bedoel!

Patrick Lamberts