Het leek zo mooi: na de ongetwijfeld glorieuze overwinning op de Spanjaarden zou het publiek op Bospop de keuze hebben tussen de gladgestreken progpop van Toto of de nog immer opwindende klanken van (het restant van) The Doors. Het had niet zo mogen zijn.

 Festivalschema’s zijn heilig, en zeker op een groot festival als Bospop, dus terwijl het Nederlands elftal net aan de verlenging begint vallen Robbie Krieger, Ray Manzarek met een paar sessiedeuren op drums, bas en zang in huis. De onvermijdelijke Carmina Burana steekt schril af bij de gespannen gezichten op het veld, en niet meer dan een paar honderd man verkiest het overschot van de legendarische band boven het ‘wij-gevoel’ dat voetbal placht op te roepen.

Helemaal pijnlijk wordt het pas als de eerste klanken van L.A. Woman worden gesmoord in een oorverdovende feedback over de P.A.. Als een schoolbandje kijken Krieger en co wat hulpeloos om zich heen en besluiten om toch maar te stoppen. De meest pijnlijke stilte van het festivalseizoen maakt zich meester over het handjevol publiek, terwijl op de achtergrond de ‘ooeh’s’ en ‘aah’s’ van de overige twintigduizend man galmt. Vier droge tikken en ‘The Doors’ kunnen weer verder. De verzengende hitte, de valse start en de lege tent doen de bejaarde rockers weinig goed. ‘Dat we dit nog moeten meemaken’, lijken ze uit te stralen. Maar professionals als ze zijn, maken ze er krampachtig nog het beste van (lees: horlepiepdansjes, een rappende Manzarek en meerdere lofzangen aan het inmiddels al lang vergane maar ooit enige charismatische bandlid Jim Morrison). De hitjes passeren braaf de revue, de invalkrachten doen hun werk en het keyboard van Ray klinkt bijna net zoals de ooit opwindende klanken van zijn orgel.

Maar hierdoor was Bospop uiteindelijk toch verantwoordelijk voor de meest legendarische situatie van het jaar. Geen gewonnen wereldkampioenschap en blije, hossende Oranjefans bij een sterren van de hemel spelende Doors, maar duizenden op onweer staande gezichten die zichzelf naar het podium sleuren om ‘dan maar een beetje opgevrolijkt te worden met Light My Fire’. De band was inmiddels al aan de toegift toe, en keek mismoedig naar de nu ineens wel uitpuilende festivaltent. Om er ook nog eens zo op gewezen te worden dat je tweede keuze bent verlicht het gemoed ook niet echt. Het resultaat: vijf keer chagrijnige bandleden op een podium en duizenden chagrijnige ‘fans’ ervoor. Ga d’r maar aanstaan.

Light My Fire wérd hoe dan ook gespeeld; dat moet gezegd worden. Met de overtuiging van een overreden kikker probeert Manzarek twee keer het beroemde riffje en ‘Morisson’ Miljenko Matijevic roept plichtmatig een keer of drie de titel van het nummer. ‘Thank you and good night!’

Het had zo mooi kunnen zijn.