Nick Cave. In mijn prille puberteit stond die naam gelijk aan gevaarlijke donkere romantiek. De paranoia doodskreten die hij met The Birthday Party uitstootte op muziek die panisch, maar zelfverzekerd, spotte met alle muzikale wetten, waren net zo verwarrend als fascinerend. Nick Cave was in mijn ogen geen ‘gewone’ artiest. Hij leek uit een helse onderwereld omhoog gestegen om de wereld te waarschuwen voor de bijbelse apocalypse. Dit was iemand die zelf bezeten was van de demonen waarover hij zong. En dan mag je zo iemand interviewen. Tja, dan moet je wel even twee keer slikken.

Natuurlijk is Nick Cave volwassen geworden, heeft hij zich ontwikkeld tot een bij vlagen briljant songschrijver en scoorde hij zelfs een grote hit met zijn duet met Kylie Minogue. Maar in zijn beste muziek sluimert nog steeds de donkere dreiging uit zijn beginperiode. Sinds hij zich zo’n vijf jaar geleden op zijn nieuwste project Grinderman stortte, is die zelfs weer veel sterker aanwezig. Ik had het nieuwste album van Grinderman eindeloos geluisterd en een doorwrochte lijst vragen opgesteld, maar ging toch meer gespannen dan voor andere interviews op weg naar Amsterdam. Na zo’n twintig minuten file stortte ik me met ware doodsverachting in het Amsterdamse verkeer. Zo kwam ik al goed in de stemming aan bij het interview waarvan ik verwachtte dat het niet makkelijk zou worden.

Het was daarom een behoorlijke schok toen een snorloze Nick Cave mij beleefd de hand schudde, zich keurig voorstelde en mij in vriendelijke afwachting de tijd gaf even wat drinken in te schenken. ‘I’m so sorry, but I have to take this one’, verontschuldigde Nick zich toen zijn telefoon ging. Na een kort gesprek ‘I’ve got a variety of careers going on, I’m sorry’, was het me allang duidelijk dat Nick zijn demonen aardig de baas is en ik me teveel had laten meeslepen door mijn oude puberfantasieën. Dat is het gevaar als je een oude jeugdheld interviewt: je lang gekoesterde romantische beeld van die artiest wordt ineens grondig bijgesteld. In dit geval pakte het gelukkig goed uit. Wat volgde was een interview waarin Cave relaxed en enthousiast vertelde over Grinderman; de woeste gitaarpartijen van Warren Ellis, het voordeel van werken met een kleine band, marathonsessies in de studio, zijn donkere teksten en zijn samenwerking met stergitarist Robert Fripp. Lees het in de volgende Musicmaker!