Om eens een tot op het Bert toe versleten adagium uit de kast te halen: kunst is 10% inspiratie en 90% transpiratie. Hoe het precies wiskundig te verantwoorden is weet ik niet, maar tel daar ook nog maar een kleine 180% geduld bij op.

Naast het met alle liefde schrijven van interviews, tests en achtergrondverhalen voor uw lijfblad wil ondergetekende wel eens de behoefte voelen iets in elkaar te knutselen. Zijn interessegebied is zo’n twaalf jaar geleden verschoven van schoolkrantjes, in- en intrieste origamiwerkjes en surfplanken op wieltjes naar cd’s en videoclips. De ‘ik doe het zelf wel’-houding die ook onze gewaardeerde columnist Bazz kenmerkt zorgde in die tijdsspanne meer voor frustratie dan wat voor waardevolle toevoeging aan de kunstwereld dan ook. Met een pijnlijke grimas luistert hij rond verhuizingen nog wel eens naar één van de toch maar bewaarde 73.201 pogingen tot ‘albums’, inclusief artwork dat op z’n best ‘goedbedoeld’ genoemd kan worden.

Maar al doende leert men, en geleidelijk aan getuigen de auditieve knutselwerkjes van enig niveau. In nachtenlange mixsessies ontstaat er op den duur zowaar een plaat die de interesse wekt van een label, en zo gaat het spreekwoordelijke balletje rollen. Maar inmiddels is de frustratie verschoven naar een ander gebied. Kon hij vroeger zijn nieuwste producties direct onder het tweeënhalve geïnteresseerde familielid ‘distribueren’, nu liggen volledige albums soms een half jaar volledig af te zijn, voordat de marketingmachine volledig op stoom is om de boel goed te releasen. Helemaal te begrijpen, maar wel een aanslag op je geduld. Dergelijke schone zaken is uw verslaggever namelijk hélemaal niet in bedreven.

Wat doet hij in de tussentijd? Hij bedenkt een videoclip. Maar ook daar staan regels in de weg, en praktische bezwaren (vrij naar Elsschot). Het grootste probleem is allerminst het bedenken van een leuk, afgerond verhaaltje en wilde ideeën als high-speedcameratechnieken (benodigdheden: een regisseur en een heleboel bier). Nee, het wordt pas leuk als de armlastige muzikant probeert een summiere subsidie van het daarvoor opgerichte TAX-Videoclipfonds aan te vragen. Even opbellen met het ongetwijfeld geniale idee is niet genoeg. Schriftelijk moet een enorme lijst aan vragen worden beantwoord. Wat is de artistieke toevoeging aan het bestaande aanbod? Waarom is de combinatie tussen beeldmaker en artiest bij voorbaat een gouden greep? Hoe denkt u de boel in de markt te gaan zetten? Wat moet het gaan kosten (offertes!)? Wat heeft de artiest nog meer op zijn conto staan? Hoe denken we de clip technisch te gaan realiseren en uiteindelijk te distribueren? Zend een dvd en cd mee van de regisseur en de muzikant met eerdere werken. Oh, en dat alles in vijfvoud alstublieft. De uitslag volgt over een ruime maand. Drie zware avonden later ligt er een onmogelijke stapel papier en cd’tjes om te verzenden op het bureau van uw verslaggever. Er mist nog maar één ding: geduld.