Grof gezegd zijn er twee soorten muzikanten. De ene soort zegt het wiel zelf uitgevonden te hebben en daardoor op een unieke manier te spelen, terwijl het andere kamp vindt dat je pas goed muziek kunt maken als je veel studeert en de muzikale ‘taal’ zo goed mogelijk beheerst. Tijdens de voorbereiding  van mijn interview met Hammondorganist Booker T. Jones, realiseerde ik me dat het ene het andere niet uitsluit.

Elke toetsenist heeft vroeg of laat wel eens Green Onions van Booker T. & The MG’s gespeeld. Een lekker simpel bluesje in F met een verslavende beat. Toen ik (alweer een paar jaartjes geleden) gegrepen werd door de magische sound van het Hammondorgel begon mijn zoektocht naar de beste Hammondmuziek. Al snel kwam ik op het spoor van Booker T. en in enkele maanden tijd verzamelde ik alle albums die ik van hem te pakken kon krijgen. Eerlijk gezegd zat daar aardig wat slappe meuk tussen, maar in zijn beste nummers (Green Onions, Time Is Tight, Meltin’ Pot, …) weet Booker T. (én de MG’s!) een ongeëvenaarde sfeer en drive neer te zetten met op het eerste gehoor simpel, soms haast houterig aandoend orgelwerk. En juist die eenvoud en onnavolgbare timing maakt het zo geniaal.

Toen ik las dat Booker T. Compositie en Orchestratie gestudeerd heeft, barstte er toch even een romantisch luchtbelletje. Deze unieke organist, van wie ik altijd gedacht had dat hij zich met zijn zeer eigen stijl vanuit de achterbuurten van Memphis naar de wereldtop had gespeeld, bleek een geschoold musicus! Maar ik las ook dat hij Green Onions al opgenomen had op zijn zeventiende, vóórdat hij muziek ging studeren. Als puisterige puber had hij dus zijn unieke stijl al ontwikkeld en pas later leerde hij alles over muziektheorie. In plaats van zich vervolgens te verliezen in ingewikkelde akkoorden en jazzprogressies, bleef hij zijn eigen aanpak trouw. Booker T. wist waar zijn kracht lag en daar veranderde zijn muziekstudie niets aan. Of zoals hij mij later vertelde (lees het hele interview in Musicmaker 05!): ‘Mijn studie heeft mij veel opgeleverd, maar Green Onions was “my first and my best”.’ Dat is nog eens talent!