Ten eerste is het handig om binnen je band een centraal aanspreekpunt aan te wijzen. Deze persoon beheert alle social media vanuit een applicatie zoals Tweetdeck, Hootsuite of Pluggio. Het voordeel van werken vanuit zo’n zogenaamd ‘business dashboard’ is dat het je veel minder tijd kost. Wanneer andere leden van de band een bericht willen delen, kunnen zij dit het beste doen via degene die daarvoor aangewezen is. Elk bandlid staat het natuurlijk vrij om social media te gebruiken, want persoonlijk contact wordt over het algemeen erg gewaardeerd onder de fans.
Hieronder puntsgewijs nog een aantal tips:

-Ga actief mensen volgen die affiniteit hebben met je muziek. Verzamel een mix van mensen om je heen die hun kennis delen. Zodoende krijg je een kwalitatief goede en constante stroom aan informatie en interactie op je profiel.

-Zorg voor een goede afhandeling van ReTweets, Direct Messages, Mentions en listvermeldingen. Reageer altijd én reageer snel.

-Neem actief deel aan discussies op fora om je band onder de aandacht te brengen. Dit is redelijk tijdrovend werk maar zal zich uiteindelijk uitbetalen in meer ‘vrienden’. Behalve reageren kun je ook zelf discussies starten. Maak daarvoor bijvoorbeeld gebruik van het forum op je Facebook-fanpage.

-Zoek naar professionals in je netwerk op LinkedIn. Het kan geen kwaad om professionals uit de muziekindustrie in je netwerk te hebben. Je weet maar nooit wanneer ze van pas kunnen komen.

-Maak extra en exclusieve content voor je fans. Hierdoor blijven ze naar je social media platforms terugkomen. Denk bijvoorbeeld aan extra beeldmateriaal van concertverslagen, speciale interviews of toegang tot extra tracks.

-Zorg voor regelmaat in het plaatsen van updates. Probeer zo mogelijk dagelijks actief zijn op Twitter en Facebook.

Als je deze tips consequent toepast bouw je snel een groot en bovenal nuttig netwerk op. En dat is een belangrijke steun in de rug om de carrière van je band vooruit te helpen.

Basisinfrastructuur gehalveerd
Het MCN is onderdeel van de zogenaamde “basisinfrastructuur” (BIS), een groep van ongeveer 90 instellingen die door het rijk worden gesteund. Deze groep wordt gehalveerd. Dat betekent ook dat postacademische instellingen en productiehuizen voor de podiumkunsten gaan verdwijnen. Denk hierbij aan Productiehuis Oost-Nederland (ON), Muzieklab Brabant en Paradiso-Melkweg Productiehuis.

Fonds voor de Podiumkunsten
Ook Eurosonic Noorderslag verdwijnt uit de BIS, maar de kans is groot dat de subsidie van het festival wordt overgeheveld naar het Fonds Voor De Podiumkunsten (FPK). Datzelfde FPK zal echter met 15 miljoen euro worden gekort en moeten samengaan met het Fonds Cultuurparticipatie (FCP). Dat zal erop neerkomen dat er veel strengere regels en criteria komen (bijvoorbeeld met betrekking tot eigen ondernemerschap) voor het ontvangen van een subsidie.

Onduidelijkheid
Door de samenvoeging van het FPK en FCP zal ook dat laatste fonds met forse bezuinigingen te maken krijgen. Dat zou gevolgen kunnen hebben voor bijvoorbeeld de Popronde, De Grote Prijs Van Nederland, Popsport en Kunstbende, die nu allen subsidie ontvangen via het FCP. Op dit moment is hier nog veel onduidelijkheid over. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld de MusicXport-subsidie, gericht op de promotie en ondersteuning van Nederlandse artiesten in het buitenland.

Fonds voor de Creatieve Industrie
Tot slot wordt er in de brief van staatssecretaris Zijlstra gesproken over een nieuw op te richten Fonds voor de Creatieve Industrie. Hier wordt muziek echter volledig uitgelaten en enkel als podiumkunst beschouwd. Wat de precieze invulling hiervan wordt zal moeten blijken.

Veel is nog onduidelijk, maar de eerste concrete invulling van de bezuinigingen lijkt behoorlijk ingrijpende gevolgen te gaan hebben. We houden je op de hoogte!

-Logo: Zorg ervoor dat je op alle social media hetzelfde logo gebruikt. Wellicht kan je hiervoor een aantal speciale designs laten maken. Dit geeft je volger of vriend het gevoel dat jij er energie in hebt gestoken en social media serieus neemt.

-Username: Wanneer mensen je leren kennen onder een bepaalde ‘username’ is het handig om te proberen dit hetzelfde te laten zijn op de verschillend social media platforms. Als dit niet mogelijk is, gebruik dan ‘usernames’ die zoveel mogelijk op elkaar lijken. Variatie kan geen kwaad maar het is meestal niet handig om cijfers, streepjes of underscores in je naam te verwerken.

-Biografie: Om je bio op de verschillende social media het lezen waard te maken moet deze kort maar krachtig zijn. Het is aan te raden de belangrijkste info het eerst te vermelden, zodat hij makkelijk in te korten is. Op Twitter ben je bijvoorbeeld al gelimiteerd tot 140 tekens.

-Toon van berichtgeving: In je manier van schrijven geef je veel bloot over wat voor soort band je bent. Dat is een punt dat veel bands nog wel eens vergeten. Je bent een autoriteit op het gebied van je eigen muziek, dus wees niet te bescheiden, maar aan de andere kant ook niet te agressief in je formuleringen. Zorg er in elk geval voor dat je consistent bent in je manier van schrijven. Dat geeft je band een herkenbaar gezicht.

-Onderscheidend vermogen: Hoe onderscheid jij je van de concurrentie. Hoe ga je opvallen ten opzichte van de concurrentie? Dit is een punt waar grondig over nagedacht moet worden.

-Authenticiteit: Misschien wel het allerbelangrijkste punt: zorg ervoor dat de informatie die je publiceert vanuit het hart komt en niet geschreven wordt vanuit een commercieel oogpunt. Authenticiteit kun je niet faken en is het belangrijkste waarin je je onderscheidt. Als je dat loslaat verlies je snel je geloofwaardigheid en daarmee de interesse van je volgers en vrienden.

Hou deze punten goed in je achterhoofd bij de promotie van je band op social media. Zo heb je veel meer kans om de mensen te bereiken die jouw muziek waarderen én ervoor te zorgen dat ze trouwe fans worden van je band.

• Zorg voor een constante stroom met nuttige informatie. Geef meer dan dat je ontvangt.
• Voeg waarde toe aan de markt. Om je te kunnen onderscheiden als muzikant of band zul je een meerwaarde moeten bieden ten opzichte van concullega muzikanten.
• Wees authentiek, om geloofwaardig te blijven.
• Bouw kwalitatieve relaties op. Omring je met professionals uit de muziekbusiness en ga met hen in discussie. Je zult erkend worden als autoriteit.
• Zorg ervoor dat je weet wat ‘done’ en ‘not done’ is bij de doelgroepen en volgers.
• Luister naar anderen. Luister naar je aanhang en zorg dat je op hun reacties in kunt spelen. Snel reageren en inhoudelijk sterke argumenten geven is van belang.
• Noem bij quotes altijd de bron. Hetzelfde geldt ook voor retweets.

Specifiek voor weblogs geldt:

• De schrijfstijl moet aansluiten bij je eigen stijl en wat je probeert te vermarkten.
• Reageer op de geplaatste comments.
• TAG bepaalde onderwerpen.
• Zorg dat de blogs te delen zijn. Dat wil zeggen dat de blogs moeten worden voorzien van plugins.

Specifiek voor Twitter geldt:

• Zorg voor interessante content. Wanneer je deze content genereert is de kans groter dat mensen je gaan volgen.
• ReTweeten is prima zolang het grootste gedeelte van je tweets maar bestaat uit originele en zelf gegenereerde content bestaat.
• Dank de mensen die je tweets retweeten.
• Probeer jezelf te verkopen en niet je product.
• Gebruik hashtags om bepaalde woorden onder de aandacht te brengen.

Specifiek voor Facebook geldt:

• Een koppeling aan Twitter is aan te raden zolang dat geen overload aan informatie betekent. Je moet er dus voor zorgen dat alle informatie relevant blijft.
• Nodig niet iedereen uit voor je groep. Je groep is bedoelt voor je doelgroep en niet voor willekeurige mensen.
• Wees niet bang om vriendverzoeken te weigeren.
• Deel en ‘tag’ niet alle foto’s.
• Sluit je niet aan bij groepen die niets te maken hebben met jezelf.
• Doe NOOIT mee aan een onbenullige ‘quiz’, dit is vaak spam en het interesseert niemand welk ‘mytisch beest’ je bent.

Doe er je voordeel mee!

Robin Knuppel (stagiair social media)

Musicmaker schreef het verhaal over Thin Lizzy omdat het in allerlei opzichten een opmerkelijk jaar voor de band is. Zo werden er onlangs drie cd’s opnieuw uitgebracht, tourde de band kortgeleden door Europa en rockt het sextet op dit moment de podia in Amerika. Bovendien is het veertig jaar geleden dat het eerste Thin Lizzy-album werd opgenomen (Thin Lizzy, 1971). Er is echter ook een minder vrolijk jubileum. Het is namelijk 25 jaar geleden dat boegbeeld en bassist Phil Lynott het leven liet na een gevecht tegen harddrugs.

Het interview met drummer Brian Downey was dankzij platenmaatschappij Universal en Duff Battye van Duff Press binnen no time geregeld. Vlak voor onze afspraak met Downey hoorde we van het overlijden van Gary Moore, die onder andere gitarist van Thin Lizzy is geweest. Natuurlijk vroegen we naar een reactie. Downey ontkrachtte nog eens het gerucht dat Gary Moore in zijn eigen braaksel zou zijn overleden: ‘Het doet pijn om zoiets te horen, ook al mag Gary in het verleden weleens een slok te veel op hebben gehad. Zijn vriendin heeft me kort na zijn overlijden gebeld. Zij heeft hem gevonden en ze vertelde me dat het een hartaanval was. De tour waar we nu mee bezig zijn, is natuurlijk ter ere van Phil, maar momenteel diept die vooral ook herinneringen aan Gary op.’

IN TRANEN
Het verhaal werd door redacteur Bastiaan Tuenter snel, maar nauwkeurig en strak tegen de deadlinetijd aangeleverd. Een prachtig verhaal met leuke anekdotes. Onze coverstory was klaar! Ware het niet dat we de mogelijkheid kregen om dat verhaal nog specialer te maken door Brian Robertson, een andere ex-gitarist, te interviewen. Bastiaan die tot 6 uur ’s nachts had doorgetikt werd om 10 uur de volgende weer wakker gebeld door ondergetekende: ‘Kun je om 16.00 uur Robertson nog even bellen?’ Een slaperig, doch nog steeds enthousiaste Bastiaan vond dat geen probleem.

Ook Robertson sprak openhartig over de dood van Moore. ‘Zijn vriendin en dochter waren niet lang geleden bij een van mijn optredens. Na de show kwamen ze naar me toe. Helemaal in tranen. Ze vertelden dat Gary geen vrienden had en zich enorm alleen voelde.” Dat ligt Robertson zwaar op de maag. “Ik ben nog steeds van slag en vraag me de laatste dagen af waarom ik hem nooit heb gebeld.’

NEUS KAPOT
Bij het horen van die naam ging er bij oppersnor Mark Postema een belletje rinkelen. ‘Ik ken nog wel iemand die met Robertson gespeeld heeft.’ Dus klommen we wederom in de telefoon om Arnhemmer Rob van den Broek, bassist van Superfloor naar zijn ervaringen te vragen. Die liegen er niet om. Rob: ‘Tijdens de eerst oefensessie kwam Brian binnen met een grote boodschappentas vol blikken bier en een fles Jack Daniels. Die fles was na drie kwartier al leeg. Halverwege Still In Love, nota bene hét Thin Lizzy-nummer, moest Brian de solo spelen. Maar de man kon zich nauwelijks staande houden. [...] Toen hij klaar was overhandigde hij zijn gitaar aan zijn manager en viel hij als een baksteen voorover. Zijn hoofd smakte op een floor-monitor. Neus kapot. Je kon de klap horen.’

Meer willen we niet verklappen. Het hele verhaal is te lezen in de Musicmaker die tot 31 maart in de winkels ligt. De artikelen die het meeste bloed, zweet en tranen eisen, geven vaak ook de meeste voldoening. Dat is bij dit verhaal zeker het geval en dat mag ook best eens gezegd worden. Hopelijk kunnen jullie er net zo van genieten als wij. Laat ons hier weten wat je er van vindt!

Patrick Lamberts



Om even flink kort door de bocht te gaan: alle Westerse muziek is vals. Deze woorden tekende ik op uit de mond van gitaarbouwer Yuri Landman tijdens een interview twee jaar geleden. De toccata’s van de geniale Bach? Vals. De vioolconcerten van het wonderkind Mozart? Vals. Chop Suey van System Of A Down? Juist. Als archetypische Alpha duurde het even voordat ik de boude beweringen van Landman – afgestudeerd natuurkundige – kon plaatsen. Het bleek allemaal te maken te hebben met de eigenschappen van dat merkwaardige fenomeen waar alles wat wij muzikanten doen mee begint: geluid. Elke toon die we voortbrengen op een instrument (blokgolfsynthesizers daargelaten) bestaat uit een grondtoon en een oneindige hoeveelheid boventonen. Je kent ze wel van de flageoletten op de gitaar. Deze boventonen volgen een vaste reeks; allereerst een octaaf van de klinkende grondtoon, daarna een reine kwint, dan weer een octaaf, dan een terts, weer een kwint en vervolgens een septiem. En daaropvolgend nog een aantal, maar steeds relatief zachter in volume en dus minder van belang. Deze boventonen – de samenstelling en de onderlinge volumes – zorgen ervoor dat een toon zijn eigen karakteristiek heeft en we dus een G op een piano kunnen onderscheiden van dezelfde G op een saxofoon. De verhoudingen van dit ‘natuurtoonsysteem’ zijn te berekenen met eenvoudige breuken. Als de hele trillende snaar 1/1 is, dan hoor je daarboven de boventonen 2/3, 3/4, 4/5, et cetera.

Volgt u het nog? Laten we het hopen, want nu wordt het interessant. Dat het octaaf een nauw huwelijk heeft met de grondtoon staat buiten kijf, en is door de eenvoudige verhouding van 2/1 ook gemakkelijk te verklaren: een A van 440 Hz (vibraties per seconden) heeft een octaaf van 880 Hz. Als je dit voor je ziet als geluidsgolven, is het makkelijk voor te stellen dat ze naadloos met elkaar ‘samenwerken’ en allerminst de vervelende ‘beats’ – de bijgeluiden van twee valse klanken – produceren. Toch willen we graag meer klanken dan alleen het octaaf, en dus moest er een onderverdeling komen. De u welbekende Griek Pythagoras ontdekte met zijn instrument de ‘monochord’ de op één na belangrijkste en meest consonant klinkende interval, de kwint. Zijn ontdekking – pas veel later in formulevorm berekend – was schokkend en het begin van eeuwen geneuzel met toonsverdelingen. Een opstapeling van twaalf kwinten kwam niet zoals verwacht uit op zeven zuivere octaven. Nét niet, welteverstaan. En hij wilde nog wel zo graag een twaalftoonsverdeling (in feite ook behoorlijk arbitrair) waarmee je het liefst ook nog een kon transponeren tussen verschillende toonsoorten. De ‘oplossing’ werd gevonden in een hele reeks compromissen. Onder aanvoering van de ‘groten der aarde’ als Ptolemus, Mersenne en Salinas zijn we via middentoonstemmingen, welgetempereerde stemmingen en wat dies meer zij uitgekomen bij het twaaltoons evenredig zwevend temperament.

En die klopt dus niet. Het toonsysteem dat wij kennen uit de boekjes en van onze gitaarhals of het pianoklavier is een verminkte versie van echt zuivere intervallen; van elke toonafstand is een klein beetje afgeschaafd zodat alles ‘wel ongeveer goed’ klinkt. Niks is minder waar. Op de achtergrond roepen namelijk ook nog al die boventonen om aandacht. En die zijn in relatie tot elkaar simpelweg kneitervals. Als je het distortionpedaaltje van je gitaarsetup intrapt doe je eigenlijk niks anders dan de boventonen beter hoorbaar maken. Een powerchord is dan geen punt; alleen een octaaf en een kwint klinkt prima. Maar wat als je een mooi vol open G-akkoord pakt met deze distortion aan? Juist, dat produceert een onmogelijke brei van geluid vol met valse ‘beats’. En dat geldt dus voor nagenoeg alle Westerse muziek die ons tot de oren komt; op de achtergrond zit een onmetelijk koor van valse tonen mee te schreeuwen. Maar gewenning maakt ons blijkbaar erg tolerant.

Terug naar Yuri Landman. Zijn vraag ‘als er een meteoriet op aarde klapt horen we geluid in het natuurtoonsysteem, waarom maken we dan nota bene muziek in een verminkte, valse variant?’ spreekt boekdelen. Het antwoord zou zijn: we weten niet beter. Gelukkig zijn er in de geschiedenis van de muziek nog  meer dappere pioniers geweest als Harry Partch en Hermann Helmholtz die stug tegen de stroom in een pleidooi blijven geven voor de natuurzuivere, reine stemming. Zelfs Beck heeft zich in de materie verdiept, en in de jaren ’80 was er een hele stroom muzikanten onder de noemer No Wave – al dan niet bewust – mee bezig. Met een beetje geluk komt er in de popmuziek een nieuwe stroming mensen die verder kijken dan die twaalf manke tonen. Want zeg nou zelf: die hebben we inmiddels toch wel genoeg uitgemolken?