Rock & roll, het bestaat vandaag de dag nog steeds. Maar figuren als Glenn Hughes leren ons dat het seks- en drugsimago van rocksterren van weleer anders is dan dat van hedendaagse losbollige muzikanten. Toen ‘The Voice Of Rock’ me aan het begin van ons gesprek zei: ‘Je praat met een dooie’, zat ik rechtop in mijn stoel. Lees verder »

Het nieuwe coververhaal. Wat zijn we er trots op! Iedere keer dat we naar de coverfoto van Thin Lizzy’s Phil Lynott kijken wordt er een euforisch gevoel opgeroepen. Maar de totstandkoming van het artikel had wat voeten in de aarde. Waar een ideetje dat zomaar op een dag over de tafel vliegt wel niet in uit kan monden! Lees verder »

Bij Musicmaker wordt er standaard rond 14:00 uur geluncht aan een grote houten tafel die centraal in ons kantoorpand staat. Maarten Rischen probeert er tosti’s uit met ham, kaas en filet americain. Paul Gersen van Revolver’s Lust For Life grijpt elke kans aan om een grap te maken en anderen genieten in alle rust van een bammetje. Aan tafel zijn er een aantal terugkerende onderwerpen van gesprek. Sport is daar een van… Lees verder »

Dat hadden we misschien beter niet kunnen doen, die vorige post. ‘Ja jongens, zo ken ik er natuurlijk ook nog wel een paar’, reageerde Gerrit Kast uit Utrecht op ons Ed Toepet-verhaal. En Gerrit liet het niet bij dreigementen, want zojuist viel er een heuse ‘Ed Toepet Sterrengallerij’ in onze mailbox. En net als de inzending van Erik van Houten is ook deze simpelweg te flauw om niét te plaatsen… dus kijk en huiver! Lees verder »

Eigenlijk te flauw voor woorden, maar ook weer te leuk om niet op ons blog te plaatsen: Musicmaker-lezer en metalfan Erik van Houten ergert zich al jaren aan de ‘onbegrijpelijke obsessie’ van zijn vriendin Suzanne voor zanger Ed Kowalczyk en neemt nu wraak. Lees verder »

Dat is lachen: het wat zeikerige blogpostje van Maarten Rischen over de mislukte gitaaradvertentie van AXA heeft de nieuwste editie van reclamevakblad Adformatie gehaald. Lees verder »

‘Ik mag niet klagen.’ Een dergelijk calvinistisch-Groningse bagatellisering mag ik mij wel veroorloven: overdag draai ik met de meest getalenteerde jonge muziekjournalisten mooie bladen in elkaar en zodra de zon ondergaat zit ik doorgaans in de studio of op een podium. Plaatjes en blaadjes maken, en daar van kunnen leven; het kan minder.

Toch zijn er een paar dingen die dapper tegenwicht bieden aan dit op papier vrij ideale beeld. Mijn blauwe Ford Escort ‘pausmobiel’, bijvoorbeeld. Een geweldige auto, daar niet van: vervoerde vroeger rolstoelen, maar tegenwoordig bassdrums, basversterkers, bandleden, inboedel, matrassen (tijdens festivals) en soms een verstekeling van dubieuze afkomst. Brengt je trouw van Leeuwarden naar Zierikzee en weer terug. Twee optredens op een avond? Geen probleem; in 35 minuten crosst ie van Hedon naar Luxor. Niet slecht voor een roestbak uit 1984 – daarmee ouder dan de inpandige verslaggever/ muzikant. Het nadeel: Fordje is een beetje dorstig. Lees verder »

Elke maand ga ik met Musicmakers huisfotograaf Henk Veenstra op pad voor de serie De Grote Liefde. Ik interview dan een muzikant over zijn of haar favoriete instrument en Henk maakt er een bijzonder portret bij. Hiervoor liet hij bijvoorbeeld Moke’s Phil Tilli met zijn duizenden euro’s kostende Gibson op een kantinetafeltje wiebelen, sleepte hij Zuco 103’s Stefan Kruger met drumstel en al naar een pleintje in Amsterdam of liet hij Daan van zZz met z’n zware huiskamerorgel balanceren op het dak van een bestelbusje. Henks enthousiasme werkt vaak zo aanstekelijk dat de muzikanten zich graag in allerlei bochten wringen om er maar een mooie foto van te maken. Mijn bescheiden rol daarbij is die van levende flitslampstandaard. Lees verder »

Persdagen. Je ontkomt er niet aan in onze tak van sport. Je kunt het zo gek niet bedenken of er wordt een persdag georganiseerd. Ieder bandje dat zichzelf serieus neemt, prikt tegenwoordig een dag waarop de bladen, televisie en radio te woord worden gestaan. In het hoofdkantoor van een platenmaatschappij, een willekeurig Amsterdams hotel of een rustig café mag je soms in een korte, soms wat langere tijd vragen afvuren. Bij persdagen ligt alles vast. Datum, plaats en tijdsduur bijvoorbeeld. Begrijpelijk, anders kom je nooit tot een afspraak. Maar bij een maandblad als Musicmaker moeten we dingen plannen. De meeste persdagen passen niet in onze planning. Niet toehappen kan ongeïnteresseerd overkomen, toch zien wij er meer dan geregeld van af. Lees verder »

Werken voor een muzikantenblad is een hectisch bestaan. Zo lees je de ene dag op je eigen blog nog de met dichterlijke vrijheden onderbouwde suggestie dat je een slordige werker zou zijn en raas je de volgende dag alweer met hoge snelheid over de Autobahn richting Frankfurt. En wel omdat je zo gauw mogelijk naar de grootste muziekinstrumentenbeurs van Europa wilt. Lees verder »