In het artikel dat je in de nieuwe Musicmaker (www.musicmaker.nl) kunt lezen licht ik een paar tipjes van de sluier. Om echt te begrijpen wat de oud-bassist van Deep Purple allemaal heeft meegemaakt kan ik je zijn biografie Deep Purple & Beyond: Scenes From The Life Of A Rockstar aanraden. Je gelooft niet wat je leest!

Hughes is in zijn boek niet alleen openhartig over welke vrouwtjes hij veroverd heeft (onder andere Linda Blair, de actrice uit The Exorcist), ook vertelt hij ronduit over zijn drugsescapades met David Bowie en zijn wilde avonturen in Amsterdam die in het teken stonden van ‘booze and birds’. Dat wilde hij nog wel even toelichten. ‘Ik heb Amsterdam vaak alleen bezocht, anoniem, om te genieten van de duistere kant van de stad. Dan heb ik het over de chicks, de wiet, de drank, Heineken, de donkere xtc-clubs, dat soort dingen. Als ik nu in Amsterdam kom zie ik de mooie architectuur en kanalen. Moet je nagaan, ik wist niet eens dat er water in de stad was, zo fucked up was ik!’

Zijn verhalen zijn soms zo heftig dat zijn huidige Black Country Communion-bandmaat, gitarist Joe Bonamassa, bij het aanhoren ervan het schaamrood op de kaken krijgt.  ‘Ik mag Joe graag voor schut zetten. Hij is heel gemakkelijk te pakken. Ik hoef maar iets over seks te zeggen of over de wilde verhalen uit de jaren ‘70 en hij bloost al.’

Tegenwoordig doet Hughes het rustiger aan en concentreert hij zich volledig op zijn muziek. Zondag 10 juli staat hij met Black Country Communion op het Bospop-festival in Weert (www.bospop.nl). Op het nieuwe album van die band duikt hij nog eenmaal terug in zijn duistere verleden. Je leest er ook alles over in de nieuwe editie van Musicmaker (hier verkrijgbaar).

Patrick Lamberts

foto: Peter de Jong

Musicmaker schreef het verhaal over Thin Lizzy omdat het in allerlei opzichten een opmerkelijk jaar voor de band is. Zo werden er onlangs drie cd’s opnieuw uitgebracht, tourde de band kortgeleden door Europa en rockt het sextet op dit moment de podia in Amerika. Bovendien is het veertig jaar geleden dat het eerste Thin Lizzy-album werd opgenomen (Thin Lizzy, 1971). Er is echter ook een minder vrolijk jubileum. Het is namelijk 25 jaar geleden dat boegbeeld en bassist Phil Lynott het leven liet na een gevecht tegen harddrugs.

Het interview met drummer Brian Downey was dankzij platenmaatschappij Universal en Duff Battye van Duff Press binnen no time geregeld. Vlak voor onze afspraak met Downey hoorde we van het overlijden van Gary Moore, die onder andere gitarist van Thin Lizzy is geweest. Natuurlijk vroegen we naar een reactie. Downey ontkrachtte nog eens het gerucht dat Gary Moore in zijn eigen braaksel zou zijn overleden: ‘Het doet pijn om zoiets te horen, ook al mag Gary in het verleden weleens een slok te veel op hebben gehad. Zijn vriendin heeft me kort na zijn overlijden gebeld. Zij heeft hem gevonden en ze vertelde me dat het een hartaanval was. De tour waar we nu mee bezig zijn, is natuurlijk ter ere van Phil, maar momenteel diept die vooral ook herinneringen aan Gary op.’

IN TRANEN
Het verhaal werd door redacteur Bastiaan Tuenter snel, maar nauwkeurig en strak tegen de deadlinetijd aangeleverd. Een prachtig verhaal met leuke anekdotes. Onze coverstory was klaar! Ware het niet dat we de mogelijkheid kregen om dat verhaal nog specialer te maken door Brian Robertson, een andere ex-gitarist, te interviewen. Bastiaan die tot 6 uur ’s nachts had doorgetikt werd om 10 uur de volgende weer wakker gebeld door ondergetekende: ‘Kun je om 16.00 uur Robertson nog even bellen?’ Een slaperig, doch nog steeds enthousiaste Bastiaan vond dat geen probleem.

Ook Robertson sprak openhartig over de dood van Moore. ‘Zijn vriendin en dochter waren niet lang geleden bij een van mijn optredens. Na de show kwamen ze naar me toe. Helemaal in tranen. Ze vertelden dat Gary geen vrienden had en zich enorm alleen voelde.” Dat ligt Robertson zwaar op de maag. “Ik ben nog steeds van slag en vraag me de laatste dagen af waarom ik hem nooit heb gebeld.’

NEUS KAPOT
Bij het horen van die naam ging er bij oppersnor Mark Postema een belletje rinkelen. ‘Ik ken nog wel iemand die met Robertson gespeeld heeft.’ Dus klommen we wederom in de telefoon om Arnhemmer Rob van den Broek, bassist van Superfloor naar zijn ervaringen te vragen. Die liegen er niet om. Rob: ‘Tijdens de eerst oefensessie kwam Brian binnen met een grote boodschappentas vol blikken bier en een fles Jack Daniels. Die fles was na drie kwartier al leeg. Halverwege Still In Love, nota bene hét Thin Lizzy-nummer, moest Brian de solo spelen. Maar de man kon zich nauwelijks staande houden. [...] Toen hij klaar was overhandigde hij zijn gitaar aan zijn manager en viel hij als een baksteen voorover. Zijn hoofd smakte op een floor-monitor. Neus kapot. Je kon de klap horen.’

Meer willen we niet verklappen. Het hele verhaal is te lezen in de Musicmaker die tot 31 maart in de winkels ligt. De artikelen die het meeste bloed, zweet en tranen eisen, geven vaak ook de meeste voldoening. Dat is bij dit verhaal zeker het geval en dat mag ook best eens gezegd worden. Hopelijk kunnen jullie er net zo van genieten als wij. Laat ons hier weten wat je er van vindt!

Patrick Lamberts



Vormgeefster Sheila Lameij en Martin Cuppens (ook Revolver’s Lust For Life) zijn de enigen die in dat opzicht verantwoord bezig zijn. Nou ja, verantwoord? Sheila doet sinds kort aan roller derby, geen sport voor mietjes! Ze verschijnt dan ook regelmatig bont en blauw op de redactie. Martin doet aan fitness en bowlen. Bowlen, een sport die toch met menig gouden rakker gepaard gaat. Bovendien gooit Martin er ook met gemak een kreet uit als: ‘Sport? Gadver!’

De rest van de redactieleden vindt een wandelingetje naar de dichtstbijzijnde kroeg sportief genoeg – ik vrees dat ik op dit moment ook bij die groep hoor. Oppersnor Mark Postema en collega André Dodde maken er een sport van om over sport te praten en vooral niet te gaan. Zij zijn al zo’n twee jaar van plan om fitnessruimte Indoor Action in te duiken. André is laatst voor de verandering echt een keer geweest. Proefles. ‘Wanneer ga je weer?’ werd er laatst tussen de broodjes kaas met mosterd door gevraagd. Een duidelijk antwoord bleef uit. Maar de reactie ‘Dan moet ik er weer naar toe fietsen’, was veelzeggend. Maarten was vroeger regionaal judokampioen, maar houdt het tegenwoordig liever bij tongworstelen, voor hem een gemengde sport net als korfbal.

Ikzelf heb vroeger veel gevoetbald, nog met regionale selecties meegedaan, maar uiteindelijk ben ik gezwicht voor de charme van honkbal. Daar ben ik twee jaar geleden mee gestopt. Let op, nu komt er een stukje ontwijkend gedrag van het eerste uur: ik heb het te druk met Musicmaker en andere werkzaamheden. Sinds kort woon ik in Arnhem op vijf minuten loopafstand van kantoor. Dat betekent dat ik niet meer van trein naar trein hoef te sprinten, zoals ik moest doen toen ik nog in Haarlem woonde. Beweging is dus ver te zoeken.

Maar toch zijn wij bladenmakers geen luie mensen. Wie zit er van 8:00 uur ’s ochtends tot 23:30 uur ’s avonds op kantoor – vette pizza als snelle wegwerkhap – te werken aan een Top 100 Inspiratie Special? Wie zaten er onlangs tot 5:30 uur ’s nachts (!) de laatste puntjes op de i van de vernieuwde Revolver’s Lust For Life te zetten? Wie gaan er na een ‘normale’ werkdag stad en land af om concerten te bezoeken, te netwerken en de nieuwste spullen te testen? Wie reist na drie dagen Noorderslag met ongeveer twee uur slaap per nacht, naar een gitaar.net forum bijeenkomst op een afgelegen industieterrein? Dat doen wij. Bladen maken is dus ook in zekere zin topsport!

Patrick Lamberts

Klik op de illustratie om het artikeltje te lezen

Toch zijn er een paar dingen die dapper tegenwicht bieden aan dit op papier vrij ideale beeld. Mijn blauwe Ford Escort ‘pausmobiel’, bijvoorbeeld. Een geweldige auto, daar niet van: vervoerde vroeger rolstoelen, maar tegenwoordig bassdrums, basversterkers, bandleden, inboedel, matrassen (tijdens festivals) en soms een verstekeling van dubieuze afkomst. Brengt je trouw van Leeuwarden naar Zierikzee en weer terug. Twee optredens op een avond? Geen probleem; in 35 minuten crosst ie van Hedon naar Luxor. Niet slecht voor een roestbak uit 1984 – daarmee ouder dan de inpandige verslaggever/ muzikant. Het nadeel: Fordje is een beetje dorstig. Honderdvijftig kilometer rijden is het maximum, dan moet er toch écht weer voor vijftig euro in de tank gegooid worden voordat we verder mogen. Om de week is het helemaal feest; dan heeft het blauwe monster een onstilbare drang naar motorolie. Krijgt ie het niet, dan produceert hij nukkig het geluid van een vastgelopen grasmaaier en gedraagt hij zich daar ook naar.

De ANWB heeft inmiddels elk onderdeel onder de motorklep een koosnaampje gegeven en draaft bijna maandelijks braaf op om een klep te smeren, een motor vast te zetten of ingewikkelde noodoplossingen te bedenken: ‘Als je wilt starten, moet je even dit draadje tegen de accu houden, naar binnen rennen en het gas kort indrukken. Kunnen we de onderdelen even afrekenen?’ De gages van de optredens en met bloed, zweet en tranen geproduceerde artikelen – geen hartchirurgsalaris, maar allerminst beneden peil – verdwijnen zo zonder genade één voor één in de krochten van mijn rijdende vriendje.

Enige dankbaarheid is ‘m ook vreemd; eenmaal op pad laat ie als een incontinente bejaarde alles weer los wat volgens de norm aan een auto hoort te blijven zitten. Het Nederlandse wegennet ligt zodoende dermate bezaaid met schroeven, flarden van banden (vier klapbanden in 2009, welteverstaan), lampen en bumpers dat je er na een korte zoektocht zo weer een volledige Ford Escort uit 1984 van kan maken.

Niet aan te raden trouwens; als íets de aandacht van de politie trekt, is het wel het rokende vehikel dat zichzelf mijn auto durft te noemen. Laatst nog; op de terugweg van een optreden met de u welbekende collega-journalist en -muzikant André Dodde blijven er tientallen kilometers twee koplampen in de met ducttape vastgeplakte achteruitkijkspiegel priemen. Niet veel later verschijnt er vanuit een zijweg een dergelijke auto, met de onvermijdelijke oranje strepen: daar gaan we weer. Na voor de zekerheid nog maar een wagen aan de linkerflank te hebben gepositioneerd durft de ongevraagde politie-escorte eindelijk het stopteken te geven. Met een prachtig authentiek klinkend ‘zo, meneertje’ (vanonder een snor nota bene!) worden de inzittenden gesommeerd in de wagen te blijven en zich te identificeren terwijl de rest van het korps, als mijnwerkers op zoek naar een gaslek, Fordje inspecteren.

In het licht van de zaklantaarns werd helaas niks anders gevangen dan gitaarkoffers, etensresten, reserveonderdelen en een heuse zelfregulerende biocultuur van ondefinieerbare organismen. Geen drugs, geen lijken, geen wapens; een puntje voor het langharig werkschuw tuig. Maar toch: ‘Uw ene achterlicht doet het niet. En de andere doet het ook niet zodra het ene remlicht aangaat. Uw nummerbord is niet leesbaar omdat er van alles uit de achterklep voor hangt. Het grootlicht lijkt een eigen leven te leiden. De uitlaat zit vast met een stroomsnoertje van een bureaulamp. Bovendien rijdt u geheel willekeurig tussen de 90 en 130 kilometer per uur, en zien we steeds een lichtje branden. Moet u zo vaak uw sigaret aansteken?’ Dat de laatste twee aantijgingen te maken hebben met het totaal disfunctioneren van de dashboardverlichting houden de muzikanten wijs voor zich, en ondergetekende zet zich schrap voor het onvermijdelijke ‘Dat wordt een fikse prent, meneertje’. Gelukkig blijken agenten meer dan eens te beschikken over een niet te verdringen vadergevoel, en staan ze binnen de kortste keren welgemeende adviezen te geven over zekeringen, goede autosloperijen en dat hun collega’s verder op de route ‘het echt niet door de vingers zullen zien’. Ach, we kunnen weer even door. Ik en mijn Fordje volgen de muze en rijden de nacht in. Tot er een onheilspellend gekraak vanonder het stuurwiel vandaan komt…

Eenmaal bij Jack aan de koffie in de achtertuin, bleek dat het goed is dat Henk fotograaf is en geen interviewer, want zijn welgemeende opmerking dat ‘het hier zo mooi is in Brabant’ had de gemoedelijke sfeer al aardig kunnen bekoelen. Gelukkig negeerde Jack deze flater beleefd.
Terwijl ik Jack uithoorde over zijn Gretsch Nashville gitaar, (lees er alles over in de komende Musicmaker!) liep Henk wat ongeduldig rond. Het was duidelijk dat hij Jacks achtertuin, hoe keurig verzorgd ook, een weinig inspirerende omgeving vond. Onderweg in de auto had hij al boven de muziek uitgeschreeuwd dat hij vandaag zin had in een foto met een absurdistisch tintje. Hij zou zijn zin krijgen…

Na het interview vroeg Henk of Jack zelf misschien ideeën had voor een foto, maar veel meer dan ‘misschien is het wel leuk om iets in De Peel te doen’, wist hij zo gauw niet te verzinnen. Daar werd Henk niet enthousiast van, maar dat Jack openstond voor een andere plek dan de achtertuin was voor hem voldoende. Even later reden we met Jack Poels in ons kielzog het dorp uit. Henk spotte een vervallen schuurtje en binnen enkele minuten lag Jack met zijn gitaar in de strobalen. Dit leverde al een mooie foto op, maar Henk was nog niet tevreden. Toch nog maar even voor het schuurtje poseren?

Toen gebeurde waar Henk op gehoopt had. Uit een auto stapten drie jagers die kwamen kijken wat wij daar uitspookten. Henk zag zijn kans schoon; zou een van de heren misschien even schuin achter Jack willen gaan staan? Alsof het de normaalste zaak van de wereld was, legde een jager zijn geweer in de aanslag en poseerde op de aangewezen plek. Henk knielde in het gras en had na enkele opnames de absurdistische foto te pakken die hij zocht: ‘Ja, prima zo! Bedankt!’ De mannen gingen weer op pad en wij liepen tevreden terug naar de auto, nog enigszins verbaasd over de vriendelijke medewerking van de jagers. ‘Ja, maar die ene is Smit, onze trompettist’, zei Jack plompverloren. We barstten in lachen uit: welcome to America!

Eigenwijs dat we bij Musicmaker zijn, regelen we vaak zelf onze persmomenten. Zo spreek je nog eens met Kelly Jones van Stereophonics in de kleedkamer van de Heineken Music Hall, beland je bij Miss Montreal thuis, die je dan natuurlijk gewoon met ‘Sanne’ aanspreekt of zit je met Christiaan Hof, Laura Jansen, Jenny Lane en Waylon aan de cappuccino in een hotel met mooie fotolocatie. Het organiseren daarvan kost wat meer moeite en energie, maar levert vaak een veel leuker gesprek op dan georganiseerde persdagen. Daarbij werkt een artiest namelijk als een lopende band journalisten af, die toch vaak dezelfde soort vragen stellen.

Mijn recente interview met Sanne ‘Miss Montreal’ Hans is een van de meest spontane persmomenten uit mijn carrière. ‘Waar spreken we af?’, vroeg ik. ‘Je mag wel bij me thuis langskomen als je dat wilt’, zei Sanne over de telefoon. Afspraak gemaakt. Op 2 april (Goede Vrijdag), een van de weinige vrije dagen in het drukke leventje van Sanne, trok ik om 14:00 uur bij haar thuis aan de bel. Ze heeft inderdaad zo’n ouderwetse trekbel. Had ik niet geweten als het een georganiseerde persdag was geweest. Ook had ik niet geweten dat ze een fel geelgekleurde trainingsbroek heeft. Daarin stonde ze namelijk een eitje te bakken. ‘Lag half zeven op bed, nog even ontbijten hoor. Wil je koffie?’

Die koffie sloeg ik af. Ook brak van de dag ervoor. ‘Doe maar water alsjeblieft.’ Het interview zou over Sanne haar nieuwe Rozawood-gitaar gaan. Daarover lees je overigens alles in de nieuwe Musicmaker. Ik kan al verklappen dat hij een beauty is, nog lekkerder speelt en nóg beter klinkt! Eigenlijk had ik na tien minuten alle nodige informatie over de gitaar. Het gesprek was ondertussen op een ander niveau beland. Sanne vertelde dat ze wel eens fans aan de deur kreeg, die ‘toevallig’ in de buurt waren en met haar op de foto wilden. Ze vertelde dat mensen daarvoor zelfs haar adresgegevens van internet plukten! Had ik waarschijnlijk ook niet geweten als we in een sfeerloos kantoor hadden gezeten.

Voordat het interview begon was mijn oog gevallen op een Nintendo Wii. Sanne legde uit dat ze nogal gek is van tennis op het apparaat. Toen we met het interview klaar waren, besloot ik toch maar die koffie aan te nemen om me scherp te stellen voor een potje digitale tennis. Het was mijn debuut op de Nintendo Wii en Sanne, die net nog vol zelfvertrouwen was begonnen, zag dat ik het spel aardig snel oppikte. Al snel vlogen de ‘shits’ en ‘fucks’ door haar woonkamer. ‘Als je wint mag je dat niet doorvertellen hoor!’ Helaas won ik net niet. ‘Ingemaakt’ ben ik nooit, zoals Sanne twitterde. (Bij deze heb ik dat even rechtgezet). Vlak voordat ik weg ging, vroeg ik wat Sanne haar songwriting-geheim is, één van de vragen die ik vrij vaak stel. ‘Dit heb ik nog nooit aan iemand verteld die ik niet goed ken. Maar ik denk dat ik dat gewoon heel goed kan, liedjes schrijven.’ Die onthulling kon ik mooi in mijn zak steken. Een onthulling die ik op een georganiseerde persdag niet had ontrafeld!

Patrick Lamberts

Bij Musicmaker is iedereen, de een actiever dan de ander, muzikant. We weten allemaal hoe je kunt verlangen naar dat ene instrument dat je nooit zult kunnen betalen, of de band die je voelen kunt met dat goedkope tweedehands gitaartje dat je ooit op de kop tikte en je al jarenlang trouw bijstaat. Daarom zijn we allemaal gearfreaks en volgen we het al het instrumentennieuws op de voet. Want een instrument is slechts een ‘werktuig’, maar wel eentje dat je diepste gevoelens vertolkt en daarom kan de band met je instrument een heel persoonlijke zijn.

En precies daarom roept een bezoek aan een instrumentenbeurs tegenstrijdige gevoelens op. Want hier besef je ineens dat die instrumenten waar je zo aan verknocht bent, uiteindelijk ook maar gewoon handel zijn. Fabrikanten proberen elkaar af te troeven met indrukwekkende presentaties, overal lopen handelaren druk telefonerend rond en staan mannen in pak elkaar ervan te overtuigen dat hun product echt de moeite waard is. En voortdurend wordt de illusie gevoed dat een nog duurdere gitaar en een nog beter klinkend effectpedaal écht een betere muzikant van je zal maken.

Maar goed beschouwd: als er niets verdiend wordt in deze business is het domweg niet mogelijk om al die mooie instrumenten te maken. Hoe toegewijd een instrumentbouwer ook kan zijn, zonder geld in het laatje houdt het al snel op. Oppervlakkig gezien kan het harde zakendoen je als muzikant een beetje een wrange bijsmaak geven, maar eigenlijk mogen we al die heren in pak dankbaar zijn voor hun werk. Zij zorgen er voor dat de winkels gevuld blijven met instrumenten. Instrumenten waarvan wij er ooit eentje zullen bezitten en dat de vertolker kan worden van onze meest persoonlijke muzikale ideeën.

André Dodde