De muziek bracht iedereen in vervoering en er viel een stilte waar je gewoon bang van werd. Je kon er werkelijk, en dat meen ik, een speld horen vallen. Nog nooit heb ik zoveel mensen bij elkaar gezien die tegelijkertijd zo stil waren, zo meegesleurd werden in de melancholie van de muziek en soms zelf spontaan begonnen te huilen.

Ik zal je vertellen dat ook ik stiekem tot tranen toe geroerd was. Vernon herinnert zich dat optreden zelf ook nog heel goed, tijdens het interview voor Musicmaker zei hij tegen mij: ‘Dat was een van de mooiste optredens ooit, zo stil, heel bijzonder en de gastvrijheid was geweldig’. (Dus mensen van TakeRoot, die kun je in je zak steken).

Toen ik Justin vervolgens vertelde dat ik mensen om me heen in huilen uit zag barsten reageerde hij verbaasd “really?” en verontschuldigde hij zich ervoor. Natuurlijk helemaal niet nodig, want dat is een van de grootste complimenten die je kunt krijgen als artiest. Ik ben benieuwd of hij met zijn nieuwe plaat Bon Iver, Bon Iver het publiek net zo weet te raken en er net zoveel tranen zullen vloeien tijdens zijn optreden op 26 oktober in de Vredenburg in Utrecht.

Lees alles over Justin Vernon en het nieuwe album Bon Iver, Bon Iver in de nieuwe Musicmaker die op 1 juni verschijnt.

www.musicmaker.nl

Ella-Milou Quist

Gewapend met een fototoestel en een hoofd vol vragen rijden collega Patrick Lamberts en ik naar Amsterdam. Met het laatste album Alles Blijft Anders onderneemt BLØF een clubtour en we zijn benieuwd hoe zo’n grote band dat aanpakt. De soundcheck blijkt al in volle gang als we in Paradiso aankomen. Het is de tweede dag dat BLØF in Paradiso speelt, maar toch neemt de band er weer alle tijd voor en is overduidelijk hard aan het werk. De mannen staan geconcentreerd te spelen en overleggen tussendoor druk met de crew.

Een andere band zien soundchecken is voor elke muzikant interessant. Er borrelen bij mij meteen allerlei vragen op over hoe BLØF zijn livesound weet neer te zetten. Ik bedenk me dat het hard werken wordt om daar duidelijkheid over te krijgen in het kwartiertje interviewtijd dat mij beloofd is met bassist Peter Slager. Maar met een spervuur aan vragen moet ik een heel eind weten te komen. Als we na de soundcheck de kleedkamer binnenlopen, blijkt het de band toch beter uit te komen als we met drummer Norman Bonink om tafel gaan. Prima, dan pas ik mijn vragen er wel even op aan. Geen probleem.

In de kelders van Paradiso vertelt Norman over hoe BLØF het geluid van het album vertaalt naar het podium en de voor- en nadelen van het spelen met een clicktrack. Dan wordt het eten voor de band geserveerd (eigen catering, goed geregeld!) en dat nemen we als hint dat de interviewtijd er opzit. Maar in plaats van dat we beleefd verzocht worden af te ronden, komen Paskal, Peter en Bas er met een bordje eten gezellig bijzitten. Ze zijn duidelijk geïnteresseerd in ons gesprek met Norman en haken snel aan met eigen ervaringen.

Wat begon als een stief kwartiertje met één bandlid, mondt uit in een uitgebreid interview met de hele band. Bas doet een pikante onthulling over zijn Hamernoot-vleugel (waarom is ie toch zo licht?) en Paskal neemt geen blad voor de mond over de frustratie die je kunt voelen als je spullen het tijdens een optreden laten afweten. Met een schat aan informatie gaan we tevreden huiswaarts. Nog even geduld en dan lees je er alles over in Musicmaker 03 die eind deze maand uitkomt.

Het Gala van de Popmuziek: het klinkt wat tegenstrijdig en die indruk krijg je al bij binnenkomst. Onwennig beweegt de voltallige Nederlandse muzikantentop zich tussen de chique tafels. De style-afdeling van de Privé zou huilend weggerend zijn bij de aanblik van de in glanzende jurken, kapotte spijkerbroeken en alle tussenvarianten geklede artiesten. Het diner zat er al op (‘Ik ben maar ergens aangeschoven, zat ik ineens tussen alle Idols-winnaars!’) en het wachten is op de uitreiking van de felbegeerde Duiveltjes.

De door hun collega’s genomineerde muzikanten, directeuren, managers en programmeurs worden uitgebreid aangekondigd door een lollig cabarettrio. Datzelfde trio waagde zich voorafgaand aan de bekendmaking van de winnaars vergeefs aan een samenvatting van hun eigen theatershow, want door de mix van zenuwachtige, bijpratende of -drinkende professionals kwam daarvan zo goed als niets over in de zaal.

De daadwerkelijke uitreiking aan de ‘besten’ stelde de winnaars in de gelegenheid hun favoriete Golden Globe-momenten na te spelen: ‘Ik wil m’n manger bedanken, m’n ouders, en natuurlijk jullie!’ waarop ze naast een glimmende medaille zowaar een luxe fiets (jawel, een fiets!) in ontvangst kregen. Met duidelijk uitgesproken dank aan de sponsorende fietsenwinkel in kwestie, uiteraard. De reactie van Beste Zanger Torre Florim was met voorsprong het meest enthousiast: ‘Een fiets! Ik heb een fiets gewonnen! En nu wil ik een monoloog houden.’. Beste Bassist Ivo Severijns benadrukte dat muziek niks met een wedstrijd te maken mag hebben, ‘maar nu hier ik zo sta denk ik: fuck you, die heb ik in de pocket!’

Een vijftal medailles en evenzoveel fietsen later begint het grote zuipfestijn waar het al die tijd natuurlijk gewoon om draaide. Anneke van Giersbergen vertrouwt ons toe dat ze toch wel een beetje verbolgen was dat ze niet gewonnen had, de voormalig bassist van Room Eleven loopt driftig z’n nieuwe band te pluggen, DeWolff-gitarist Pablo rent met een handvol zegelringen en drankmuntjes naar de bar en overal vliegen de obligate ‘doorgestoken kaart’-opmerkingen en felicitaties heen en weer. En Torre? Die maakt een ererondje op z’n nieuwe fiets.

Lees meer over de Duiveltjes-uitreiking en de winnaars van de IJzeren Podiumdieren en de Music Managers Awards in de aankomende Musicmaker!

Foto: Sander Baks