BEZUINIGINGEN… MET ÉÉN TELEFOONTJE WAS HET ALLEMAAL HEEL ANDERS GELOPEN:

- Tring!!!! -

MP: Musicmakerrrrrr, met Mark… een goedemiddaaaaag!

Andere kant: Ja eh… spreek ik met de heer Postema?

MP: Ja hoor, wat kan ik voor u betekenen?

Andere kant: Ah! U spreekt met Kees Brons, ik ben een medewerker van staatssecretaris Halbe Zijlstra en ik hoopte dat u een kwartiertje tijd zou kunnen vrijmaken voor een telefoongesprek.

MP: Met de heer Zijlstra?

Andere kant: Momentje… ik verbind u even door.

- Klik! -

Andere kant: Ja hallo, met Halbe Zijlstra. Spreek ik met de heer Postema?

MP: Goedemiddag. Ja, dat klopt. Wat kan ik voor u betekenen?

Halbe Zijlstra (HZ): Nou, we zitten hier met zijn allen vreselijk te stoeien met de bezuinigingen op de cultuursector. Uiteraard is popmuziek daar onderdeel van… en nu drukte een van mijn medewerkers mij een oud voorwoord van u onder de neus, over het blad Fret. Daar gaat toch elk jaar een klein kapitaal naartoe en ik begrijp dat u dat onzin vindt?

MP: Ik vind het blad geen onzin, wel dat daar subsidie naartoe gaat. Dat geld kan beter besteed worden. Ik ken zeker een handvol mensen, onder wie mijn concullega’s van het blad LiveXS, die zo’n gratis tijdschrift zonder subsidie zouden kunnen uitbrengen. En sterker nog: daar misschien ook nog wel een leuke stuiver aan kunnen verdienen.

HZ: U zegt dus: doorstrepen die subsidie? Zo ja, dan schiet het opeens lekker op.

MP: Ja dat zeg ik. En opschieten? Dat had ook al vijf jaar eerder mogen gebeuren, dus zo snel vind ik het allemaal niet gaan. Overigens: als u het betreffende voorwoord goed heeft gelezen, weet u ook dat een deel van dat geld terug zou moeten in een soort PopMediaSteunfonds. Alle media, dus niet alleen muziekbladen, maar ook kranten, tijdschriften, radio- en tv-omroepen en websites als Nu.nl zouden daar aanspraak op moeten kunnen maken als ze op een beetje uitgebreide manier aandacht besteden aan een aanstormende Nederlandse band.

HZ: Om wat voor bedragen gaat het dan?

MP: Laten we zeggen: 75 euro voor de tekst en 25 euro voor de foto. En dat samen voor radio- en tv-zenders. Dus zeg 100 euro per keer. En laten we nou eens 1000 van dit soort artikelen ondersteunen per jaar…

HZ: Wow! Dat zijn bijna drie artikelen of items over Nederlandse popgroepen per dag! En dat kost dan… momentje… eh, slechts 100.000 euro per jaar? Terwijl we daar eigenlijk rechtstreeks de media mee ondersteunen? Nou, daar kan ik wel iets mee! Maar eh, dan moet er natuurlijk wel een pand komen voor dat MediaFonds van u, om maar niet te spreken over medewerkers, receptie, directie…

MP: Niks daarvan! U zet gewoon 100.000 euro op een bankrekening en huurt een boekhouder in om alle facturen van de media – uiteraard voorzien van een kopie van het artikel of de uitzending – uit te betalen. Dat zijn gemiddeld 84 facturen en betalingen per maand, laat iemand daar hooguit twee dagen per maand mee bezig zijn. En oké: er zal aan het eind van het jaar een accountantsrapportje moeten komen, dus gooi er in totaal nog eens paar duizend bij op, maar dan zijn we er ook wel. Dus: geen pand, geen instituut, gewoon iemand op een stoel in een bestaand kantoor.

HZ: U hebt het niet zo op instituten hè. En het MCN dan, Muziek Centrum Nederland? Wat moeten we daar dan mee?

MP: Hetzelfde, doorstrepen die handel. Weg ermee, foetsie!

HZ: U zegt dat het MCN ook weg kan? U brengt me in verwarring. U bent toch wel Mark Postema van de muziekbladen en zo?

MP: Ja, dat ben ik zeker. Maar bent u weleens bij het MCN binnen geweest, in dat enorme pand aan het Damrak?

HZ: Eh, nee… ik zit hier ook nog niet zo lang en…

MP: Daar ligt meer marmer op de vloer dan in de Playboy Mansion van Hugh Hefner. En geloof me, ik kan het weten. En daar betaalt u dus subsidie voor… Maar denkt u dat er ook maar één muzikant in het land is die daar beter door speelt?

HZ: Ik vrees dat ik u even kwijt ben…

MP: Subsidie zou moeten gaan naar de kunstenmakers – in dit geval popmuzikanten – en naar de plekken waar ze kunnen repeteren en hun kunsten kunnen vertonen voor het publiek. Ofwel: naar de oefenruimtes, muziekscholen en popzalen. Dus niet naar dure panden vol eh… Tja wat doen die mensen daar eigenlijk, bij die landelijke clubs?

HZ: Daar proberen we hier al maanden achter te komen, maar eerlijk gezegd krijgen we er niet echt grip op. Zeg, wat wilt u me nu eigenlijk vertellen?

MP: Hoeveel fondsen, instituten en andere instellingen houden zich nu bezig met popmuziek? Hoeveel mensen werken daar, hoeveel panden bezetten ze samen en hoeveel kost het allemaal wel niet om die boel aan de praat te houden?

HZ: Eh, we tellen hier 1, 2, 3, eh… zeker 8 instanties die met popmuziek bezig zijn, het zouden er trouwens ook 80 kunnen zijn, want het loopt nogal door elkaar heen. Daarbij zijn er minstens zoveel panden en talloze medewerkers. En bij elkaar gaat daar ongelooflijk veel geld naartoe. Heel lastig, want daar moeten we nu dus in gaan schiften.

MP: Niet doen, dat schiften. Gewoon alles van de kaart vegen. Helemaal stoppen met die handel en opnieuw beginnen.

HZ: Huh?

MP: Ik zeg niet dat u al dat subsidiegeld moet wegstrepen, dan begrijpt u me verkeerd. Maar stel nou eens dat u die prachtige panden in Amsterdam weg doet en in plaats daarvan voor een habbekrats een leegstaande kantoorflat huurt op een sneu industrieterrein in, laten we zeggen, Amersfoort-Zuid? Daar zet u vervolgens al die clubs in, die ontdekken dan meteen dat er buiten de Randstad ook nog mensen leven. En u bundelt alles onder één fonds – Cultuurfonds Holland of geef het maar een naam – en op elke cultuurvorm zet u maximaal tien mensen. Dan hebben we het dus niet alleen over popmuziek, maar ook over klassiek, dans, operette, toneel en ga zo nog maar even door. En, gelijke monniken gelijke kappen, datzelfde trucje doet u met de sport en andere gesubsidieerde sectoren. Er zal vast en zeker nog wel een tweede sneue kantoorflat leegstaan in Amersfoort.

HZ: Ik heb u inmiddels op de speaker gezet en er zitten hier nogal wat medewerkers op hun rekenmachines met u mee te typen. Geloof me, dit is de eerste keer in weken dat ik mensen met een glimlach zie.

MP: Als ik me niet vergis, moet u 200 miljoen bezuinigen op een totaal cultuurbudget van 900 miljoen. Waar zitten uw rekenmachinevrienden nu op?

HZ: Ik hoorde hier net iemand 475 miljoen roepen. Maar ik geloof dat we al richting de 515 miljoen gaan, zeker als we de sport meerekenen.

MP: En dan hebben we alleen maar de bovenlaag van de subsidiewereld. In het land krijgt niemand dus een cent minder dan vorig jaar. Sterker nog: als ik het goed heb, zitten we nu met een overschot van 275 miljoen?

HZ: Ja eh… u brengt ons hier wel in verwarring zeg. Laten we die geplande btw-verhoging op cultuur maar meteen van tafel vegen, anders houden we nog eens honderden miljoenen over. Wat ik me wel afvraag: leidt uw verhaal niet tot complete chaos?

MP: Waarom? Hebben die instituten niet vooral tot taak om te zorgen dat subsidiegelden juist verdeeld worden? Hoe moeilijk kan dat nou zijn? Laat een van die tien mensen maar lekker bezig gaan met beleid maken en de andere negen gewoon beoordelen of er goede en gedegen plannen uit het land binnenkomen en zo ja: zorgen dat daar geld heen gaat. Dus leg het initiatief bij de zalen en de organisaties in het land, bij de mensen die met hun poten in de modder staan. En niet te vergeten bij de kunstenmakers, in ons geval dus de bands en muzikanten.

HZ: U bedoelt met bands de zogenoemde popgroepen? Zouden die dan zelf subsidie moeten kunnen aanvragen?

MP: Waarom wordt popmuziek vooral als sector gesubsidieerd, terwijl orkesten, theatergroepen en dansgezelschappen wel individueel worden gesteund? Alsof bands allemaal een pot nat zijn en totaal niet van elkaar verschillen als het gaat om hun muziek, ambitie, potentie en toekomstplannen.

HZ: Tja, daar vraagt u me wat…

MP: Stel dat Nederland elk jaar 50 popgroepen subsidieert. Basisregel zou kunnen zijn dat zo’n band een zakelijke, een creatieve én een financiële coach aan zich verbindt, voor mijn part de plaatselijke muziekleraar, de directeur van de lokale machinefabriek en de accountant uit het dorp. Samen met die drie coaches zou iedere band een plan voor het aankomende jaar kunnen indienen. Laten we nu niet te lang zeuren over de voorwaarden, dat komt wel goed, en er vooral voor zorgen dat alle muziekstijlen worden meegenomen. Dus van smartlap tot metal. Stel nou dat u 50 bands daadwerkelijk steunt. U geeft ze een waardecheque van 5000 euro als bijdrage voor het opnemen van een cd, een waardecheque van 5000 voor het regelen van hun promotie en het op orde brengen van hun instrumentarium. En, want we zijn er nog niet, u geeft ze 350 euro cash als basisbedrag per optreden dat ze in dat aankomende jaar gaan doen. Poppodia krijgen op hun beurt ook 350 euro per keer dat ze een van deze 50 bands laten optreden, maar moeten dat geld dan ook daadwerkelijk aan de band betalen. Laten we er nu voor het gemak van uitgaan dat elke band zo’n 50 keer per jaar speelt. Wat kost dat dan bij elkaar?

HZ: We zijn al aan het rekenen. Ruim 517.000 euro. En als je het geld van de popzalen meerekent 535.000 euro. Huh, da’s amper meer dan een half miljoen.

MP: Laten we er dan maar 100 bands van maken, we barsten immers van het geld. En hoeveel houden deze bands daar in het ene jaar zelf aan over?

HZ: Eh, iemand zegt hier 35.000 euro. Per band dus. U zegt dat we voor een dik miljoen maar liefst 100 popgroepen een jaar lang de kans geven om flink hun vleugels uit te kunnen slaan, terwijl ze ieder 10.000 terugpompen in de muziekindustrie en zelf minstens 50 optredens geven waarmee ze zeker 35.000 euro binnenhalen?

MP: Ja, maar dat zegt u zelf ook net. En vergeet niet dat we ons net bedachte PopMediaSteunFonds hieraan kunnen verbinden. Evenals drie andere projecten die u nu al steunt: het Tax-videoclipfonds, De Grote Prijs Van Nederland en de Popronde. Die zijn toch prima aan die 100 bands te koppelen? Gooi er daarvoor nog een paar ton extra tegenaan en u heeft voor twee miljoen een popklimaat gecreëerd waar geen land ter wereld aan kan tippen.

HZ: De verwarring slaat hier wel een beetje toe, we zijn druk bezig met bezuinigen en nu gaan we juist daardoor een gigantische impuls geven aan de Nederlandse popcultuur? Dat kan toch niet allemaal voor twee miljoen? Oh, hier beginnen allemaal mensen driftig te knikken… Eh tja, ik geloof dat het toch echt klopt wat u zegt…

MP: U houdt nogal wat geld over hè?

HZ: Ja, dat is wel een beetje een probleem… Hoe leg ik dat nou uit?

MP: Weet u wat u zou kunnen doen? U zou eens per jaar een grote vakbeurs kunnen organiseren, een ontmoetingsplek waar al die muzikanten samenkomen, maar ook popjournalisten, mensen van platenmaatschappijen, boekingskantoren, managers, popzalen en weet ik veel wie nog meer. Op die beurs zou centraal moeten staan dat popmuziek – behalve een prachtige hobby en passie voor velen – ook een economische factor is. En deze beurs zou moeten stimuleren dat cultuur en ondernemerschap samen op gaan. U kunt daar forumdiscussies organiseren, debatten, panelgesprekken, netwerkmeetings en…

HZ: Fantastisch! Dit idee zal bij de regeringspartijen inslaan als een bom! ‘Het stimuleren van cultureel ondernemerschap’, daar smikkelen we bij de VVD van. Wacht, dat schrijf ik meteen even op…

MP: En als u toch schrijft, zorg dan dat dit evenement duizenden muziekprofessionals uit het buitenland aantrekt en dat onze Nederlandse bands daar gepresenteerd worden als een geweldig exportproduct en…

HZ: Moment, u gaat nu wel erg snel… ‘Popmuziek als exportproduct’, daar krijgen we zelfs nog bij de PVV de handen voor op elkaar. Dat is nou precies wat we met zijn allen willen! Hoeveel miljoen moet zo’n evenementje kosten denkt u?

MP: Dat weet u beter dan ik, want u steunt dit evenement al. Het heet Eurosonic Noorderslag…

HZ: Dat meent u niet! We hadden Noorderslag eigenlijk al weggestreept. Maar als ik u zo hoor, dan moet daar eerder meer geld naartoe dan minder. Wat een prachtig evenement!

MP: Dat bedoel ik maar te zeggen! Nog wel een verzoek van mijn kant: kunt u zorgen dat het bier daar vanaf de volgende editie gratis is?

HZ: Dat lijkt me wel het minste wat ik terug kan doen voor die tientallen miljoenen die u me net heeft uitgespaard. Beschouw het als geregeld! Ik dank u hartelijk voor dit gesprek.

MP: Graag gedaan! En tot Noorderslag dan maar!

HZ: Rekent u erop dat ik erbij ben!

- Toettoet -

Basisinfrastructuur gehalveerd
Het MCN is onderdeel van de zogenaamde “basisinfrastructuur” (BIS), een groep van ongeveer 90 instellingen die door het rijk worden gesteund. Deze groep wordt gehalveerd. Dat betekent ook dat postacademische instellingen en productiehuizen voor de podiumkunsten gaan verdwijnen. Denk hierbij aan Productiehuis Oost-Nederland (ON), Muzieklab Brabant en Paradiso-Melkweg Productiehuis.

Fonds voor de Podiumkunsten
Ook Eurosonic Noorderslag verdwijnt uit de BIS, maar de kans is groot dat de subsidie van het festival wordt overgeheveld naar het Fonds Voor De Podiumkunsten (FPK). Datzelfde FPK zal echter met 15 miljoen euro worden gekort en moeten samengaan met het Fonds Cultuurparticipatie (FCP). Dat zal erop neerkomen dat er veel strengere regels en criteria komen (bijvoorbeeld met betrekking tot eigen ondernemerschap) voor het ontvangen van een subsidie.

Onduidelijkheid
Door de samenvoeging van het FPK en FCP zal ook dat laatste fonds met forse bezuinigingen te maken krijgen. Dat zou gevolgen kunnen hebben voor bijvoorbeeld de Popronde, De Grote Prijs Van Nederland, Popsport en Kunstbende, die nu allen subsidie ontvangen via het FCP. Op dit moment is hier nog veel onduidelijkheid over. Dat geldt ook voor bijvoorbeeld de MusicXport-subsidie, gericht op de promotie en ondersteuning van Nederlandse artiesten in het buitenland.

Fonds voor de Creatieve Industrie
Tot slot wordt er in de brief van staatssecretaris Zijlstra gesproken over een nieuw op te richten Fonds voor de Creatieve Industrie. Hier wordt muziek echter volledig uitgelaten en enkel als podiumkunst beschouwd. Wat de precieze invulling hiervan wordt zal moeten blijken.

Veel is nog onduidelijk, maar de eerste concrete invulling van de bezuinigingen lijkt behoorlijk ingrijpende gevolgen te gaan hebben. We houden je op de hoogte!

Elke toetsenist heeft vroeg of laat wel eens Green Onions van Booker T. & The MG’s gespeeld. Een lekker simpel bluesje in F met een verslavende beat. Toen ik (alweer een paar jaartjes geleden) gegrepen werd door de magische sound van het Hammondorgel begon mijn zoektocht naar de beste Hammondmuziek. Al snel kwam ik op het spoor van Booker T. en in enkele maanden tijd verzamelde ik alle albums die ik van hem te pakken kon krijgen. Eerlijk gezegd zat daar aardig wat slappe meuk tussen, maar in zijn beste nummers (Green Onions, Time Is Tight, Meltin’ Pot, …) weet Booker T. (én de MG’s!) een ongeëvenaarde sfeer en drive neer te zetten met op het eerste gehoor simpel, soms haast houterig aandoend orgelwerk. En juist die eenvoud en onnavolgbare timing maakt het zo geniaal.

Toen ik las dat Booker T. Compositie en Orchestratie gestudeerd heeft, barstte er toch even een romantisch luchtbelletje. Deze unieke organist, van wie ik altijd gedacht had dat hij zich met zijn zeer eigen stijl vanuit de achterbuurten van Memphis naar de wereldtop had gespeeld, bleek een geschoold musicus! Maar ik las ook dat hij Green Onions al opgenomen had op zijn zeventiende, vóórdat hij muziek ging studeren. Als puisterige puber had hij dus zijn unieke stijl al ontwikkeld en pas later leerde hij alles over muziektheorie. In plaats van zich vervolgens te verliezen in ingewikkelde akkoorden en jazzprogressies, bleef hij zijn eigen aanpak trouw. Booker T. wist waar zijn kracht lag en daar veranderde zijn muziekstudie niets aan. Of zoals hij mij later vertelde (lees het hele interview in Musicmaker 05!): ‘Mijn studie heeft mij veel opgeleverd, maar Green Onions was “my first and my best”.’ Dat is nog eens talent!

Om ervoor te zorgen dat je op een perslijst of gastenlijst komt, moet je ruime tijd voor aanvang van het festival een digitaal formulier invullen. Je wordt gevraagd zoveel mogelijk gegevens over je medium te delen. Naast de meest logische dingen als naam van de verslaggever en adres van het medium, moet je ook melden wat je de vorige jaren hebt gepubliceerd, wat je van plan bent om aan voorpublicatie te doen en hoe je dit jaar het festival gaat verslaan. Ook oplagecijfers en websitebezoekers tellen steeds zwaarder mee. Het motto van de accreditatieverleners lijkt: hoe hoger de cijfertjes, hoe eerder je in aanmerking komt voor accreditatie. Het recht van de sterkste?

Er zijn internetsites (e-zines) die misschien 50.000 unieke bezoekers per maand trekken, maar artikelen publiceren waar in de inleiding al twee d/t-fouten zijn gemaakt. Niet zo vreemd, want je moet je bedenken dat ze veelal door enthousiaste vrijwilligers worden gerund. En het gros dat voor dat soort websites schrijft heeft geen journalistieke opleiding genoten of Nederlands gestudeerd. Maar ook dit soort media krijgen steeds gemakkelijker toegang tot festivals.

Die lol wil ik niemand ontnemen, maar ik vraag me wel eens af of er nog kwaliteitscontrole wordt gepleegd door  bijvoorbeeld mensen die accreditatie voor festivals verlenen. Aan hen zou ik willen vragen: gaat kwantiteit boven kwaliteit? Al die graag geziene gasten levert voor ons namelijk een groot nadeel op. Waar je eerder op een festival gemakkelijk een half uur met een artiest kon praten voor een mooi verhaal, hoor je nu soms al na tien minuten: ‘Laatste vraag, er staan nog drie andere mensen te wachten.’ Probeer dan maar eens een diepgaand gesprek te voeren.

Door die korte gesprekken en talloze e-zines die heel sec festivals verslaan, ontstaat er steeds meer eenzijdige berichtgeving. Musicmaker gaat festivalverslaggeving daarom voortaan anders aanpakken, met nieuwe invalshoeken en een fotospread op onze manier. Daar beginnen we mee op de Zwarte Cross, maar ook op Lowlands hebben we met een bandje dat bij Universal zit een mooi plan bedacht. Zover is het nog niet, maar houdt de Musicmaker in de gaten en je zult zien wat ik bedoel!

Patrick Lamberts

Overigens geeft Van Uden ook aan dat hem niet helemaal duidelijk is wat de opzet van de door Musicmaker gestarte ‘actie’ is. ‘Toch niet’, zo schrijft hij, ‘om zelf subsidie te vangen?’ Hij kan gerust zijn: dat is absoluut niet de opzet. Want zoals al eerder gezegd: subsidie voor popmuziek zou volgens ons in de eerste plaats naar muzikanten – en niet naar tijdschriften – moeten gaan.

Lees het hele artikel op 3VOOR12.nl

WAAROM DIT BELANGRIJK IS VOOR IEDERE POPMUZIKANT EN MUZIEKLIEFHEBBER

Dit blog is een reactie op het betoog van collega-uitgever Mark Postema waarin hij stelt dat het gesubsidieerde muziekblad Fret het voortbestaan van andere muziekbladen bedreigt.

Mark schrijft: “Daarom is het uitermate wrang dat [...] subsidiegelden die eigenlijk zouden moeten toekomen aan popmuzikanten, worden gebruikt om een gratis tijdschrift uit te brengen dat (1) rechtstreeks concurreert met de commerciële Nederlandse muziekbladen (2) schaamteloos ruimte geeft om één specifieke commerciële partij te promoten en (3) de spoeling in de toch al heel lastige advertentiemarkt alleen nog maar dunner maakt.”

Op punt 1 weet ik niet of ik het geheel met Mark eens ben, maar anderzijds heb ik wel eerder de indruk gekregen dat het Nederlands Pop Instituut (NPI) – van oorsprong uitgever van Fret en enige tijd geleden opgegaan in het Muziek Centrum Nederland (MCN) – liever zelf projecten uitvoert dan vergelijkbare initiatieven van marktpartijen te ondersteunen. Dat zou bijvoorbeeld verklaren waarom het NPI enkele jaren terug het initiatief nam voor de website Klubb.nl, een concertcommunity die direct zou gaan concurreren met andere Nederlandse muzieksites. Het project heeft uiteindelijk zo’n EUR 100.000 gekost en dat bleek weggegooid geld want de site werd een fiasco. Ik heb overigens niet kunnen achterhalen of daar ooit iemand voor ter verantwoording is geroepen. Misschien was het eerder iets van “leuk geprobeerd, jammer joh, what’s next”?

Ook punt 2 valt voor mij niet goed te beoordelen, maar als ik het door de ogen van Mark probeer te bekijken, kan ik me voorstellen dat hij minstens vraagtekens plaatst bij deze werkwijze die neigt naar vriendjespolitiek. Ook qua vriendjespolitiek is er al eerder kritiek op het NPI geuit. In het overheidsonderzoek “Is Everybody Happy” wordt het NPI bijvoorbeeld een zelfbevestigende club genoemd voor wie Amsterdam nog altijd het ‘magies sentrum’ van de wereld lijkt te zijn. De commerciële partij waar Mark het over heeft is een Amsterdamse uitgeverij. In dit verband is het trouwens ook vermeldenwaardig dat een andere collega-uitgever die ik vandaag sprak gelijk begon over de steun van het MCN en Fret voor Dutch Delight, een project van Stacey Rookhuizen, thans BN-er maar ook ex-medewerker van het NPI.

Met betrekking tot punt 3 levert Mark aannemelijk bewijs dat Fret advertenties aanneemt die duidelijk onder de marktprijs zitten. Dan kan er met recht gesteld worden dat onafhankelijke media in hun bestaansrecht aangetast worden door een partij die daarbij gebruik maakt van belastinggeld dat juist bedoeld is om popmuziek te stimuleren.

Kortom, het lijkt erop dat er iets heel erg fout gaat!

Inmiddels heeft het MCN een reactie gegeven op de Open brief waarin zij alle kritiek op de werkwijze van Fret van de hand wijst. Maar Mark staat niet alleen in zijn kritiek. Zo bracht ex-staatssecretaris van Cultuur Rick van der Ploeg na zijn ambtstermijn het NPI in verband met ‘een zucht naar macht’ en zelfs ‘machtsmisbruik’. Het eerdergenoemde overheidsonderzoek meldt over NPI’s huisorgaan Fret: “De selectie van onderwerpen voor Fret strookt met normen van kwaliteit die op het NPI onuitgesproken heersen; en Fret is geen platform voor kritische reflectie op het eigen functioneren.”

Over de houding van het NPI richting MusicFromNL – dat inhoudelijk misschien wel NPI’s grootste rivaal(?) is – kan ik lang uitwijden maar meer dan dat wij oprecht twijfelen aan de goede bedoelingen van sommige (ex-)medewerkers van het NPI waar het MusicFromNL betreft zal ik er niet aan wijden.

Als er bij het NPI/MCN sprake zou zijn van machtsmisbruik, wie ziet er dan op toe dat dit tot op de bodem onderzocht wordt? Wat gaat er gebeuren met de klacht van Mark nu het MCN intern de gelederen heeft gesloten door bij monde van haar directeur al zijn aantijgingen van de hand te wijzen. Wie is er nu aan zet?

Wat als Mark gelijk heeft, wanneer hij schrijft:

“Subsidie wordt zo gebruikt om een markt kapot te maken in plaats van een markt te creëren, en levert uiteindelijk precies het tegenovergestelde op van wat ooit bedoeld was.”

Wat als er een kern van waarheid zit in de volgende passage uit “Is everybody happy:

“De sterkste schakel in de gesubsidieerde popwereld, het Nationaal Pop Instituut, dreigt een zwakke schakel te worden, omdat het een zelfbevestigende club is geworden, die diep geworteld is in een ideologisch verleden.”

Is het overheidsgeld voor de promotie van popmuziek dan wel in goede handen?

Ik heb de indruk dat er de laatste jaren binnen het NPI/MCN dingen verbeterd zijn. Maar als er nog steeds krachten binnen het MCN actief zijn die initiatieven en projecten die zij zou moeten ondersteunen juist frustreren door het betrachten van vriendjespolitiek en eigenbelang gefinancieerd met belastinggeld, dan mogen wij dat niet accepteren.

Ik heb eerder de aandrang gevoeld om actie te ondernemen omdat ook wij ons in ons voortbestaan door de NPI op z’n minst miskend voelden. Destijds heb ik het laten varen, wegens de negatieve energie die er bij dit soort zaken komt kijken. Maar nu een collega de noodklokken luidt, wil en moet ik steun betuigen:

Op de barricaden!

=================

Links:

Subsidie voor popmuziek maakt muziekbladen stuk.
Open brief van Mark Postema, uitgever van MusicMaker, Bassist en Revolver, aan het MCN en het ministerie van OCW
http://www.musicmakerblog.nl/?p=3

Reactie van het MCN
http://3voor12.vpro.nl/artikelen/artikel/43194187

Reactie van Mark
http://www.musicmakerblog.nl/?p=26

Het onderzoek “Is Everybody Happy”
http://www.minocw.nl/documenten/kunsten-happy-essay_happy.pdf

De column die naar aanleiding van het onderzoek op MusicFromNL verscheen
http://www.musicfrom.nl/magazine/columns/14270/het-kan-een-hete-herfst-worden.html

Een betoog van HP/De Tijd dat het eigenlijk de Nederlandse politiek (die de omroepen zo royaal doteert) is die de pluriforme pers in zijn voortbestaan bedreigt.
http://www.meervrijheid.nl/index.php?pagina=1923

Naar aanleiding daarvan wil Mark Postema toch nog wel wat kwijt…

Het is goed om te merken dat het MCN bij monde van directeur Janneke van der Wijk via 3VOOR12.nl wilde reageren op mijn ‘open brief’. Echter verbaas ik me wel over de (gespeelde?) onwetendheid als het gaat om mijn grootste kritiekpunten. Zo zou mijn kritiek op de te lage advertentieprijzen nergens op zijn gebaseerd. Dat zie ik anders: advertentietarieven worden in de tijdschriftenwereld mede bepaald op basis van oplage en bereik. Als je de tarieven van Fret vergelijkt met die van bijvoorbeeld LiveXS, OOR, Revolver en Musicmaker, dan ontdek je dat Fret de helft tot een derde goedkoper is, terwijl de genoemde oplage en bereikcijfers daar niet direct aanleiding voor geven. Zou Fret een commerciële bladmanager hebben, dan zouden met dezelfde kerngegevens in mijn ogen veel hogere bedragen worden gevraagd. En zou er dus minder subsidiegeld nodig zijn om het blad in de lucht te houden. Dus precies het omgekeerde van wat Van der Wijk beweert. Mijn stelling is en was: juist omdát Fret geen monden hoeft te voeden met advertentiegelden kan hier zo soepel mee worden omgesprongen. Feit is dat de advertentietarieven in de gehele tijdschriftenbranche fors onder druk staan en dat Fret er – als ‘gesubsidieerd alternatief’ – bepaald niet aan bijdraagt dat de commerciële muziekbladen hun tarieven op peil kunnen houden.

Dan de kwestie ‘commerciële uitgever’, die volgens het MCN ook al geen hout zou snijden. Fret wordt al sinds mensenheugenis opgemaakt door een ontwerpbureau dat gelieerd is aan K18, uitgever van de Slagwerkkrant, Interface, Gitarist en nog een aantal – overigens prima – muziekbladen. En K18 doet ook de advertentieverkoop. Ergo: de inhoud komt van MCN-medewerkers, maar de rest wordt gedaan door een commerciële partij.  En inderdaad zou dat helemaal niet zo’n punt hoeven zijn, als we dat maar niet aan de ‘zelfstandig gemaakte’ inhoud van Fret zouden terugzien. Sinds de recente restyling van Fret is er echter een zeer opzichtige verstrengeling gaande: Fret plaatst vele pagina’s met content van – driemaal raden! – Interface, Gitarist en Slagwerkkrant. En dit wordt dan nog eens ondersteund met promotionele praatjes. Ik weet niet welke deal hieraan ten grondslag ligt, maar als een gesubsidieerd blad zo eenzijdig en zo wervend aan de slag gaat met de content van een commerciële uitgever, dan vraag ik me af of we in Nederland of op Sicilië zitten!

Wat mij echter het meeste stoort is dat de repliek van het MCN is gebaseerd op een aantal aannames waar ik grote vraagtekens bij zet. Zo zou Fret na zeventien jaar nog steeds een noodzakelijke rol vervullen als het gaat om het promoten van minder bekende Nederlandse bands. Waarom kiest Fret dan zo vaak voor gearriveerde namen op zijn omslag? En is het niet zo dat er sinds die zeventien jaar talloze websites over de Nederlandse popmuziek zijn gelanceerd die uitermate goed bezocht worden? En al eerder schreef ik dat ook de commerciële Nederlandse muziekbladen inmiddels veel meer oog hebben gekregen voor talent van eigen bodem. Kortom: is Fret nou nog echt zo noodzakelijk? Ik ben ervan overtuigd dat een artikel over een nieuwe Nederlandse band veel meer impact heeft in een serieus muziekblad dat ook over internationale bands schrijft, dan in een blad dat louter vol staat met ander semi-onbekend talent. Dus blijf ik bij mijn stelling dat je nieuwe bands beter – en bij een veel groter publiek – promoot als je daarvoor de bestaande muziekbladen gebruikt. Als die naar eigen inzicht en selectie opkomende bands uitlichten, is de impact groter is en het resultaat vruchtbaarder. Dan word je namelijk pas écht serieus genomen. En dáármee zijn muzikanten pas echt gediend.

Tot slot een opmerking over Van der Wijks laatste statement: “Een tijdschrift dat alleen over Nederlandse muziek schrijft is nu eenmaal niet commercieel exploitabel. Vandaar dus ook die subsidie.” Ik denk dat je het anders moet uitleggen: een tijdschrift dat alleen over Nederlandse muziek schrijft, heeft in deze opzet zo weinig draagvlak dat er subsidie in moet worden gepompt. Ergo: ophouden daarmee! Hier zit – blijkbaar – niemand op te wachten. Ga iets zinvollers doen met dit geld en zorg vooral dat het bij de muzikanten terecht komt!

Mark Postema

Open brief aan het MCN en het ministerie van OCW

(Voorwoord van Mark Postema in Musicmaker 02-2010)

Vier jaar geleden – toen ik nog beroepsmuzikant was – heb ik een grote en onzekere stap genomen door het tijdschrift Musicmaker over te nemen. Musicmaker was al sinds 1977 het enige vakblad voor Nederlandse pop- en rockmuzikanten, maar belandde door diverse factoren in zwaar weer en ging uiteindelijk failliet. Met de steun van investeerders en een grote groep nieuwe medewerkers hebben we het tijdschrift in enkele jaren tijd weer rendabel weten te maken. Het zal niemand verbazen dat dit veel geld en minstens zoveel bloed, zweet en tranen heeft gekost. Edoch, het resultaat mag er zijn: Musicmaker staat weer als een huis en vervult als vakblad een onbetwiste rol in de Nederlandse muzikantenscene. En dat alles zonder ook maar één cent overheidssubsidie.

Het is overigens niet dat ik tegen subsidies ben. Integendeel zelfs. We berichten als vakblad continu over de lastige financiële omstandigheden waarin Nederlandse popmuzikanten zich bevinden. We weten als geen ander hoe moeilijk het voor hen is om met hun talent en passie een acceptabel inkomen te verdienen. Daarom zullen we er altijd voor pleiten dat popmuziek minstens zoveel subsidie krijgt als – door anderen vaak als ‘zwaarder’ bestempelde – kunstvormen zoals jazz, theater, dans en klassieke muziek. Subsidie voor popmuziek is in onze ogen dus een goed ding en mag als het aan ons ligt nog behoorlijk worden verhoogd.

Een voorwaarde lijkt ons echter wel dat subsidies voor popmuziek uiteindelijk ten goede komen aan degenen om wie het allemaal draait: de muzikanten. Helaas is dat lang niet altijd het geval. Wat mij als (inmiddels) ex-muzikant en tegenwoordig uitgever van drie muziekbladen een doorn in het oog is, is dat subsidies voor popmuziek door de muziekkoepel MCN (Muziek Centrum Nederland) worden aangewend om zes keer per jaar het ‘gratis’ muziekblad Fret in de markt te zetten. Ongetwijfeld had dit blad ooit tot doel om aandacht te geven aan onbekend Nederlands talent dat door de commerciële muziekbladen niet werd opgepikt. Maar qua concept is Fret steeds meer een kopie geworden van ons muzikantenblad Musicmaker, terwijl voor interviews steeds vaker werd gekozen voor bands die ook in commerciële muziek(liefhebbers)tijdschriften als Oor, Revolver en Live XS aan bod komen.

Kreeg Fret tot voor kort nog het voordeel van de twijfel, sinds januari is het blad ‘gerestyled’ en nu nóg meer een schaamteloze reproductie van wat de bestaande tijdschriften al bieden. Wat verder bij iedereen de wenkbrauwen zou moeten doen fronsen is dat dit tijdschrift met subsidiegelden wordt gemaakt door een commerciële uitgever, die in de nieuwe opzet alle ruimte lijkt te hebben om exclusief zijn eigen – commerciële – muzikantenbladen onder de aandacht van de Fret-lezers te brengen. Ook is deze partij verantwoordelijk voor de advertentieverkoop, en het is knap lastig om je aan de indruk te ontrekken dat subsidie het hier mogelijk maakt om commerciële advertenties onder de marktprijs (door) te plaatsen.

Het is algemeen bekend dat kranten en tijdschriften het momenteel zwaar te verduren hebben. Daarom is het uitermate wrang dat dezelfde (inmiddels ex-)minister, Plasterk, die allerlei steunfondsen voor de journalistiek in het leven heeft geroepen, tegelijkertijd toestaat dat subsidiegelden die eigenlijk zouden moeten toekomen aan popmuzikanten, worden gebruikt om een gratis tijdschrift uit te brengen dat (1) rechtstreeks concurreert met de commerciële Nederlandse muziekbladen, (2) schaamteloos ruimte geeft om één specifieke commerciële partij te promoten en (3) de spoeling in de toch al heel lastige advertentiemarkt alleen nog maar dunner maakt.

Subsidie wordt zo gebruikt om een markt kapot te maken in plaats van een markt te creëren, en levert uiteindelijk precies het tegenovergestelde op van wat ooit bedoeld was. Want door deze valse concurrentie zullen andere tijdschriften het vroeg of laat opgeven. En daar is niemand – en zeker niet de muzikant en muziekliefhebber, maar ook niet de adverterende muziekindustrie – bij gebaat.

Behalve onheus is subsidie voor een blad als Fret trouwens ook totaal onnodig. Het eerder genoemde – en eveneens ‘gratis’ – muziekblad Live XS toont al 15 jaar aan dat je wel degelijk op commerciële basis een muziekblad kunt maken waarvoor de lezer niets hoeft te betalen. Daar komt bij dat de aandacht voor ‘het Nederlandse product’, zoals dat zo mooi heet, in de laatste jaren enorm is gegroeid bij alle muziekbladen. Mocht er al subsidie worden gegeven, verdeel die dan onder de bestaande bladen om (nog) meer aandacht te besteden aan opkomend talent van eigen bodem. Dan snijdt het mes wel (en eerlijk) aan twee kanten: zowel de muzikanten als de muziekbladen hebben er baat bij.

Als de overheid en het MCN de Nederlandse popmuziek en muziekbladen echt een warm hart toedragen, dan zorgen ze er het liefst per onmiddellijk voor dat subsidie niet meer op deze manier wordt ingezet. Ergo: laat subsidies voor popmuziek terecht komen bij muzikanten en gebruik het niet om met ‘gratis geld’ te concurreren in tijdschriftenland.

Mark Postema

Uitgever van Musicmaker, Revolver en De Bassist