Om eens een tot op het Bert toe versleten adagium uit de kast te halen: kunst is 10% inspiratie en 90% transpiratie. Hoe het precies wiskundig te verantwoorden is weet ik niet, maar tel daar ook nog maar een kleine 180% geduld bij op.

Naast het met alle liefde schrijven van interviews, tests en achtergrondverhalen voor uw lijfblad wil ondergetekende wel eens de behoefte voelen iets in elkaar te knutselen. Zijn interessegebied is zo’n twaalf jaar geleden verschoven van schoolkrantjes, in- en intrieste origamiwerkjes en surfplanken op wieltjes naar cd’s en videoclips. De ‘ik doe het zelf wel’-houding die ook onze gewaardeerde columnist Bazz kenmerkt zorgde in die tijdsspanne meer voor frustratie dan wat voor waardevolle toevoeging aan de kunstwereld dan ook. Met een pijnlijke grimas luistert hij rond verhuizingen nog wel eens naar één van de toch maar bewaarde 73.201 pogingen tot ‘albums’, inclusief artwork dat op z’n best ‘goedbedoeld’ genoemd kan worden. Lees verder »

Nick Cave. In mijn prille puberteit stond die naam gelijk aan gevaarlijke donkere romantiek. De paranoia doodskreten die hij met The Birthday Party uitstootte op muziek die panisch, maar zelfverzekerd, spotte met alle muzikale wetten, waren net zo verwarrend als fascinerend. Nick Cave was in mijn ogen geen ‘gewone’ artiest. Hij leek uit een helse onderwereld omhoog gestegen om de wereld te waarschuwen voor de bijbelse apocalypse. Dit was iemand die zelf bezeten was van de demonen waarover hij zong. En dan mag je zo iemand interviewen. Tja, dan moet je wel even twee keer slikken. Lees verder »

Wat een heleboel van jullie misschien niet weten is dat mijn collega’s André en Maarten niet alleen de redactieperikelen met elkaar delen, maar tot voor kort ook in dezelfde band (Shaking Godspeed) zaten. Dat dit voor velen onbekende materie is, komt omdat we eigen bands niet in de Musicmaker promoten. Dat zou nogal partijdig en ondeskundig overkomen, zo zijn wij van mening.  Maar deze blik achter de schermen bij de Zwarte Cross willen we jullie niet ontnemen. Lees verder »

Het leek zo mooi: na de ongetwijfeld glorieuze overwinning op de Spanjaarden zou het publiek op Bospop de keuze hebben tussen de gladgestreken progpop van Toto of de nog immer opwindende klanken van (het restant van) The Doors. Het had niet zo mogen zijn.

 Festivalschema’s zijn heilig, en zeker op een groot festival als Bospop, dus terwijl het Nederlands elftal net aan de verlenging begint vallen Robbie Krieger, Ray Manzarek met een paar sessiedeuren op drums, bas en zang in huis. De onvermijdelijke Carmina Burana steekt schril af bij de gespannen gezichten op het veld, en niet meer dan een paar honderd man verkiest het overschot van de legendarische band boven het ‘wij-gevoel’ dat voetbal placht op te roepen.

Lees verder »

Je hebt van die momenten, bijvoorbeeld zo vlak voor de WK-finale Nederland-Spanje, dat even niets je bezighoudt en de geest vrij kan waaien. Onwillekeurig dwaal je dan af naar het toverwoord waarmee vrijwel alle fabrikanten van muziekinstrumenten hun producten proberen te verkopen, het toverwoord dat regelmatig valt in gesprekken tussen muzikanten en dan een lichte siddering van ontzag opwekt, het toverwoord dat de oudste troep ineens een gouden glans geeft; het toverwoord ‘vintage’. Lees verder »

Godzijdank zijn de kost- en dierbare Gibson-gitaren van de band Rene SG weer terug, krijgen we binnen een paar minuten alweer het volgende bericht in onze mailbox. Op 23 juni jongstleden werd uit de in Roermond geparkeerde bus van DeWolff een originele Les Paul Custom (Black Beauty) uit ’76 gestolen.  De getalenteerde jonge band gooide onlangs in het heetst van de strijd op Pinkpop nog een Danelectro in het publiek, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat hun backline nu een grote weggeefwinkel is geworden. Dus wordt jou toevallig een Les Paul Custom met serienummer #00123511 aangeboden, dan weet je hoe laat het is. Een flinke corrigerende tik op de boeventronie in kwestie is bij deze toegestaan.

Dat de meeste redactieleden van Musicmaker ware topsporters zijn, heb je al eerder op deze blog kunnen lezen. Onze voorliefde voor een gezond lichaam gaat zelfs zo ver dat we er sinds gisteren van op de hoogte zijn dat er zoiets als ‘voetbal’ bestaat, dat hele volksstammen naar Zuid-Afrika afreizen om deze exotische sport te beoefenen en je zelfs in Nederland mensen vindt die deze uiterst vermoeiende bezigheid op tv gaan bekijken. Hoe wij aan deze wijsheid gekomen zijn?

Lees verder »

Kiezen is nooit mijn sterkste kant geweest. Welk album ga ik kopen? Welke smaak ijs wil ik? Welk meisje vind ik het leukst? Je kunt daar lang over nadenken, complete analyses van maken en uiteindelijk toch verkeerde keuzes maken. Zit je ineens opgescheept met No Limits van 2Unlimited, regenboogijs en een meisje dat achteraf gezien toch wel erg ver weg woont. Lees verder »

Dat hadden we misschien beter niet kunnen doen, die vorige post. ‘Ja jongens, zo ken ik er natuurlijk ook nog wel een paar’, reageerde Gerrit Kast uit Utrecht op ons Ed Toepet-verhaal. En Gerrit liet het niet bij dreigementen, want zojuist viel er een heuse ‘Ed Toepet Sterrengallerij’ in onze mailbox. En net als de inzending van Erik van Houten is ook deze simpelweg te flauw om niét te plaatsen… dus kijk en huiver! Lees verder »

Eigenlijk te flauw voor woorden, maar ook weer te leuk om niet op ons blog te plaatsen: Musicmaker-lezer en metalfan Erik van Houten ergert zich al jaren aan de ‘onbegrijpelijke obsessie’ van zijn vriendin Suzanne voor zanger Ed Kowalczyk en neemt nu wraak. Lees verder »

Stagiair… Toch wel met stip een van de lelijkste woorden uit de Nederlandse taal en daarmee dekt het de lading totaal niet. Want bij Musicmaker kijken we altijd enthousiast uit naar nieuwe stagiairs. Waarom? Bij het maken van een tijdschrift is de werkdruk vaak hoog. Het is schering en inslag dat je ad hoc een oplossing moet verzinnen als een mooi plan in het water valt en niemand kijkt op van een paar avondjes doorwerken. Het is dan fantastisch om te zien dat iemand die licht schuchter binnenkomt, in een paar maanden tijd verandert in een betrokken medewerker die met allerlei ideeën aan komt zetten en zich als een vis in het water voelt op de redactie. En die, als je zelf aan het eind van de dag met rode oogjes de computer uitzet, vraagt: ‘Ik maak dit nog eventjes af, kan dat nog?’ Lees verder »

Bij een breed georiënteerd tijdschrift als Musicmaker is het van belang dat je je talen kent. Nederlands en Engels staan daarbij voorop, maar het kan ook handig zijn dat je – bij een interview met Daniel Lohues – nog wat Drents verstoat en dat je vocabulaire – als je weer eens op een stoïcijnse Franse promotor stuit – net even wat verder gaat dan ‘croissant’ en ‘du vin’. Een andere taal die we dienen te beheersen, maar zelf het liefst zoveel mogelijk vermijden, is Muzikantenjargons. Daarover deze week een mooie quiz! Lees verder »

Dat is lachen: het wat zeikerige blogpostje van Maarten Rischen over de mislukte gitaaradvertentie van AXA heeft de nieuwste editie van reclamevakblad Adformatie gehaald. Lees verder »

Elke maand ga ik met Musicmakers huisfotograaf Henk Veenstra op pad voor de serie De Grote Liefde. Ik interview dan een muzikant over zijn of haar favoriete instrument en Henk maakt er een bijzonder portret bij. Hiervoor liet hij bijvoorbeeld Moke’s Phil Tilli met zijn duizenden euro’s kostende Gibson op een kantinetafeltje wiebelen, sleepte hij Zuco 103’s Stefan Kruger met drumstel en al naar een pleintje in Amsterdam of liet hij Daan van zZz met z’n zware huiskamerorgel balanceren op het dak van een bestelbusje. Henks enthousiasme werkt vaak zo aanstekelijk dat de muzikanten zich graag in allerlei bochten wringen om er maar een mooie foto van te maken. Mijn bescheiden rol daarbij is die van levende flitslampstandaard. Lees verder »

Persdagen. Je ontkomt er niet aan in onze tak van sport. Je kunt het zo gek niet bedenken of er wordt een persdag georganiseerd. Ieder bandje dat zichzelf serieus neemt, prikt tegenwoordig een dag waarop de bladen, televisie en radio te woord worden gestaan. In het hoofdkantoor van een platenmaatschappij, een willekeurig Amsterdams hotel of een rustig café mag je soms in een korte, soms wat langere tijd vragen afvuren. Bij persdagen ligt alles vast. Datum, plaats en tijdsduur bijvoorbeeld. Begrijpelijk, anders kom je nooit tot een afspraak. Maar bij een maandblad als Musicmaker moeten we dingen plannen. De meeste persdagen passen niet in onze planning. Niet toehappen kan ongeïnteresseerd overkomen, toch zien wij er meer dan geregeld van af. Lees verder »

[Deze actie is inmiddels verlopen] Musicmaker verloot in de nieuwste uitgave een lustopwekkend effectpedaal van Doodad Guitars én kaarten voor de concerten van Mike Stern in De Boerderij en De Melkweg. Online gaan we nog een stapje verder en geven we ook nog eens 3 x 2 tickets weg voor het concert dat op 13 april in Hedon Zwolle plaatsvindt van Challenge, een ware ’superband’ met Kat Dyson (foto), TM Stevens en Cindy Blackman. Een gouden aanrader voor elke muzikant! Meedoen is simpel: stuur gewoon even een mailtje naar prijs@musicmaker.nl! Lees verder »

Op de vraag van Patrick Lamberts aan Bob Taylor hoe je een echte gitaarbouwer wordt, antwoordde deze vrij bleu: ‘bouw een gitaar’. Laat dit advies alsjeblieft niet onder ogen komen van investeringsmaatschappij AXA.

Toegegeven, ik weet niet precies wat ‘Funds of Hedge Funds’ mag betekenen, ‘Private Equity’ zou net zo goed Latijn kunnen zijn en van enige ‘Structured Finance’ kan ik zelf alleen maar dromen. Maar ik weet wèl hoe een gitaar eruitziet. Het had AXA geen kwaad gedaan hun zelfbejubelde ‘expertise’ ook eventjes uit te breiden naar de basisbeginselen van de muziektheorie, getuige hun advertentie in Het Financieele Dagblad. Lees verder »

Werken voor een muzikantenblad is een hectisch bestaan. Zo lees je de ene dag op je eigen blog nog de met dichterlijke vrijheden onderbouwde suggestie dat je een slordige werker zou zijn en raas je de volgende dag alweer met hoge snelheid over de Autobahn richting Frankfurt. En wel omdat je zo gauw mogelijk naar de grootste muziekinstrumentenbeurs van Europa wilt. Lees verder »

Sinds 2,5 jaar werk ik bij Musicmaker. Sinds 2,5 jaar dunt mijn haardos zich nogal uit. Van mijn verloren haar heb ik naar schatting de helft spontaan verloren. De andere helft heb ik uit mijn hoofd getrokken. Want mensen, ik werk met collega’s die naast een journalistieke baan ook een fulltime muzikantenbestaan hebben. De combinatie deadline en muzikantschap kan een uiterst frustrerende cocktail zijn, vooral voor diegene met eindverantwoordelijkheden. Muzikanten zijn nou eenmaal niet de meest georganiseerde mensen. De muzikanten met wie ik werk in ieder geval niet. Lees verder »

De blog van de Musicmaker-redactie is vanaf vandaag online!