De muziek bracht iedereen in vervoering en er viel een stilte waar je gewoon bang van werd. Je kon er werkelijk, en dat meen ik, een speld horen vallen. Nog nooit heb ik zoveel mensen bij elkaar gezien die tegelijkertijd zo stil waren, zo meegesleurd werden in de melancholie van de muziek en soms zelf spontaan begonnen te huilen.

Ik zal je vertellen dat ook ik stiekem tot tranen toe geroerd was. Vernon herinnert zich dat optreden zelf ook nog heel goed, tijdens het interview voor Musicmaker zei hij tegen mij: ‘Dat was een van de mooiste optredens ooit, zo stil, heel bijzonder en de gastvrijheid was geweldig’. (Dus mensen van TakeRoot, die kun je in je zak steken).

Toen ik Justin vervolgens vertelde dat ik mensen om me heen in huilen uit zag barsten reageerde hij verbaasd “really?” en verontschuldigde hij zich ervoor. Natuurlijk helemaal niet nodig, want dat is een van de grootste complimenten die je kunt krijgen als artiest. Ik ben benieuwd of hij met zijn nieuwe plaat Bon Iver, Bon Iver het publiek net zo weet te raken en er net zoveel tranen zullen vloeien tijdens zijn optreden op 26 oktober in de Vredenburg in Utrecht.

Lees alles over Justin Vernon en het nieuwe album Bon Iver, Bon Iver in de nieuwe Musicmaker die op 1 juni verschijnt.

www.musicmaker.nl

Ella-Milou Quist

Musicmaker schreef het verhaal over Thin Lizzy omdat het in allerlei opzichten een opmerkelijk jaar voor de band is. Zo werden er onlangs drie cd’s opnieuw uitgebracht, tourde de band kortgeleden door Europa en rockt het sextet op dit moment de podia in Amerika. Bovendien is het veertig jaar geleden dat het eerste Thin Lizzy-album werd opgenomen (Thin Lizzy, 1971). Er is echter ook een minder vrolijk jubileum. Het is namelijk 25 jaar geleden dat boegbeeld en bassist Phil Lynott het leven liet na een gevecht tegen harddrugs.

Het interview met drummer Brian Downey was dankzij platenmaatschappij Universal en Duff Battye van Duff Press binnen no time geregeld. Vlak voor onze afspraak met Downey hoorde we van het overlijden van Gary Moore, die onder andere gitarist van Thin Lizzy is geweest. Natuurlijk vroegen we naar een reactie. Downey ontkrachtte nog eens het gerucht dat Gary Moore in zijn eigen braaksel zou zijn overleden: ‘Het doet pijn om zoiets te horen, ook al mag Gary in het verleden weleens een slok te veel op hebben gehad. Zijn vriendin heeft me kort na zijn overlijden gebeld. Zij heeft hem gevonden en ze vertelde me dat het een hartaanval was. De tour waar we nu mee bezig zijn, is natuurlijk ter ere van Phil, maar momenteel diept die vooral ook herinneringen aan Gary op.’

IN TRANEN
Het verhaal werd door redacteur Bastiaan Tuenter snel, maar nauwkeurig en strak tegen de deadlinetijd aangeleverd. Een prachtig verhaal met leuke anekdotes. Onze coverstory was klaar! Ware het niet dat we de mogelijkheid kregen om dat verhaal nog specialer te maken door Brian Robertson, een andere ex-gitarist, te interviewen. Bastiaan die tot 6 uur ’s nachts had doorgetikt werd om 10 uur de volgende weer wakker gebeld door ondergetekende: ‘Kun je om 16.00 uur Robertson nog even bellen?’ Een slaperig, doch nog steeds enthousiaste Bastiaan vond dat geen probleem.

Ook Robertson sprak openhartig over de dood van Moore. ‘Zijn vriendin en dochter waren niet lang geleden bij een van mijn optredens. Na de show kwamen ze naar me toe. Helemaal in tranen. Ze vertelden dat Gary geen vrienden had en zich enorm alleen voelde.” Dat ligt Robertson zwaar op de maag. “Ik ben nog steeds van slag en vraag me de laatste dagen af waarom ik hem nooit heb gebeld.’

NEUS KAPOT
Bij het horen van die naam ging er bij oppersnor Mark Postema een belletje rinkelen. ‘Ik ken nog wel iemand die met Robertson gespeeld heeft.’ Dus klommen we wederom in de telefoon om Arnhemmer Rob van den Broek, bassist van Superfloor naar zijn ervaringen te vragen. Die liegen er niet om. Rob: ‘Tijdens de eerst oefensessie kwam Brian binnen met een grote boodschappentas vol blikken bier en een fles Jack Daniels. Die fles was na drie kwartier al leeg. Halverwege Still In Love, nota bene hét Thin Lizzy-nummer, moest Brian de solo spelen. Maar de man kon zich nauwelijks staande houden. [...] Toen hij klaar was overhandigde hij zijn gitaar aan zijn manager en viel hij als een baksteen voorover. Zijn hoofd smakte op een floor-monitor. Neus kapot. Je kon de klap horen.’

Meer willen we niet verklappen. Het hele verhaal is te lezen in de Musicmaker die tot 31 maart in de winkels ligt. De artikelen die het meeste bloed, zweet en tranen eisen, geven vaak ook de meeste voldoening. Dat is bij dit verhaal zeker het geval en dat mag ook best eens gezegd worden. Hopelijk kunnen jullie er net zo van genieten als wij. Laat ons hier weten wat je er van vindt!

Patrick Lamberts



Nog niet eens zo heel lang geleden werd de wereld van de Nederlandse muziekjournalistiek voor een aanzienlijk deel bevolkt door lieden die voorheen op een andere manier in de muziekbizz werkzaam waren en door hun soepele pen en enig organisatorisch talent flink konden opstomen. Alleen al in onze eigen kring lopen daar twee uitstekende voorbeelden van rond: Jaap van Eik en Tjerk Lammers, oprichters en voormalig hoofdredacteuren van respectievelijk Musicmaker en Revolver. Toets de naam van Jaap in op Google en je komt tot de verbijsterende ontdekking dat er ooit maar één bassist in Nederland was, Jaap van Eik dus, die in alle bekende Nederlands bands heeft meegespeeld. Ook Tjerk heeft een imposant trackrecord, als bandmanager en in diverse functies voor de platenindustrie heeft ie nagenoeg alle hoeken van de wereld en de muziekbizz gezien. Ga met beide mannen om tafel zitten, bestel er een biertje bij en je krijgt urenlange inside stories te horen waarin de meest bekende namen hele gênante rollen vervullen.

Ik zelf ben ik zekere zin uit hetzelfde hout gesneden: een muzikant annex manager die via vele omwegen en een voorliefde voor taal, uiteindelijk op de stoel uitkomt waar ie niet alleen hoofdredacteur is van een muzikantenblad, maar ook nog eens uitgever van twee andere muziekbladen. En alhoewel mijn staat van dienst niet zo imposant is als die van Jaap en Tjerk, kan ook ik moeiteloos een nacht lang de meest hilarische muzikantenverhalen opdissen, waarin sex, drugs en rock & roll uiteraard de boventoon voeren.

Inmiddels rolt er echter een heel ander type mens de muziekjournalistiek in. Jongens – want meisjes zijn nog steeds in de minderheid – die weliswaar alles van muziek afweten, maar nog nooit in een band hebben gespeeld of als manager of wat dan ook actief zijn geweest. Ze hebben gewoon hun vak geleerd op de School voor Journalistiek. Ook wij hebben een aantal van dergelijke types rondlopen, neem onze eigen Patrick Lamberts en de hoofdredacteuren van ons zusterblad Revolver’s Lust For Life: Paul Gersen en Martin Cuppens. Op hun kennis, passie en journalistieke kwaliteiten valt niets af te dingen, sterker nog: dit zijn de nieuwe toppers!  Maar zet ze naast Jaap, Tjerk, mezelf of André Dodde en Maarten Rischen – onze twee andere muzikant/journalisten – en het  wordt meteen duidelijk dat deze jongens nog heel wat hebben in te halen op het gebied van sex, drugs en rock & roll. Daar doen ze op de School voor Journalistiek blijkbaar niet zoveel aan.

Zelf ben ik niet zo van de drugs – met een biertje en een Jägermeister ben ik al lang blij – dus ik zal de laatste zijn die z’n mensen dope aansmeert. Maar ik vind wel dat journalisten die de hele dag met muzikanten te maken hebben, zich op z’n minste een beetje moeten kunnen inleven in de wereld waar ze over schrijven. Vandaar dat ik onze mannen immer aanmoedig om achter de typemachine vandaan te komen en de echte wereld in te gaan. Want in de zalen, kroegen, backstage-ruimtes en op schimmige feesten… daar gebeurt het.

Eurosonic Noorderslag is ook zo’n gelegenheid waar het gebeurt. Onder het mom van ‘conferentie’ struinen duizenden ‘professionals uit de bizz’ dagen achtereen langs borrels, presentaties, besloten feesten, concerten en drankovergoten afterpartys. Het klinkt als een hemels feest, en dat is het ook, maar ondertussen is het ook een van de weinige gelegenheden in het jaar dat je muzikanten, collega-journalisten, lui van platenmaatschappijen en talloze anderen tegen het lijf loopt waarmee je normaal gesproken alleen maar mailt of belt. Goed voor het werk dus, maar minder goed voor de menselijke gesteldheid. Vandaar ook dat ik vooraf toch even vreesde voor het uithoudingsvermogen van onze ‘afgestudeerde’ journalisten. Gaan zij het wel redden tussen al die stoere muzikanten en doorgewinterde types uit de bizz?

Gelukkig bleken de heren zich prima van hun taak te kwijten. Sterker nog: meermalen is er een bezem nodig geweest om onze mannen met licht waggelende tred naar hun slaapplaats te krijgen. Bij een van die terugtochten bleken Paul en Martin een dusdanig volle blaas te hebben dat er niets anders op zat dan halverwege toch maar even tegen een gebouw aan te gaan staan. Het mag wel niet, maar wat moet je anders? En hoe groot is nou de kans dat je gesnapt wordt? Echter, nog voordat de mannen hun gulp goed en wel open hadden, sprongen er twee politieagenten op hun rug en werden ze beiden ‘beloond’ met een boete van 106 euro. Da’s dus nog 16 euro meer dan de bijgaande affiche belooft!

Is dit stoer? Nee, niet per sé. Maar hilarisch is het zeker.

‘Hebben ze je al verteld wáár ze tegenaan stonden?’, vroeg Patrick mij de volgende dag.

‘Nee?’, zei ik. ‘Hoezo?’

‘Het politiebureau!’, hinnikte Patrick. ‘Dat geloof je toch niet, hadden ze helemaal niet door!’

Netjes is natuurlijk anders, maar ik weet nu zeker dat het ook met onze afgestudeerde jongens helemaal goed komt. Nog even en het zijn net echte muzikanten!

Punctualiteit heb ik hoog in het vaandel staan. Liever kom ik ergens iets te vroeg dan te laat. Dat geldt ook voor onze fotograaf Mark Uyl die mee op pad is geweest naar de Hoeksche Waard in Zuid-Holland voor een interview met Charlie Dée en Martijn van Agt. Mark en ik zijn beiden niet in het bezit van een auto. Dus waren we genoodzaakt van het openbaar vervoer gebruik te maken. We hadden beter moeten weten…

Vanuit Arnhem naar Strijen is het ongeveer drie uur reizen met het OV. Je komt er niet onderuit om van trein op trein, dan op de bus en weer een andere bus over te stappen. Volgens onze routeplanners zou de laatste bus om 11:35 uur arriveren. Maar in Strijen hebben ze hun eigen wetten. Bij de bushalte stonden namelijk andere tijden die nogal afweken van onze reisschema’s (11:21 en 11:51). Mark en ik waren inmiddels overstapziek, maar ook het mooie weer bracht ons er toe om te gaan lopen. Dat laatste ritje met de bus zou volgens de routeplanner maar drie minuten duren. Hoe ver kan dat zijn?

Als je je bedenkt dat de bus die drie minuten over de provinciale weg N491 sjeest, best ver. Met fotocamera’s en bijbehoren zijn we vol goede moed richting onze eindbestemming gelopen. We waren nog geen vijf minuten onderweg, en ja hoor, daar kwam lijn 167 – die blijkbaar toch om 11:35 uur langs de bushalte was gekomen – ons passeren. Niets anders te doen dan te voet verder te gaan. Na het nemen van een bocht keken Mark en ik uit over een vergezicht van platteland met elektriciteitskabels. In de verte zagen we een kerktoren, waar we ongeveer in de buurt zouden moeten zijn. Dat zou ons uiteindelijk een half uur gaan kosten.

Waar we in eerste instantie hadden gepland om een kwartier te vroeg aan te komen, kwamen we een kwartier te laat. Professioneel dat we zijn, hebben we keurig aangegeven dat we de afgesproken niet konden halen. Toen we aanbelden stond de koffie klaar en kregen we een overheerlijke tosti van Charlie Dée. Hoe zij en Martijn van Agt liedjes bakken, lees je in de volgende Musicmaker!

Patrick Lamberts

Ik ken wel een band die Moti Special heette, maar dat was een jaren ’80 eendagsvlieg die synthesizerdisco maakte. Ik kon me vrij moeilijk voorstellen dat dát iets voor Musicmaker was, laat staan bij een artikel over straatmuzikanten. Nee, de Moti die Maarten bedoelde was er eentje met lang grijs haar en een dito snor. Ik moest meteen aan David Crosby denken, maar die verwacht ik niet binnen afzienbare tijd op de Nederlandse straten tegen te komen, helaas.

Moti Rymarczuk is een legendarische straatmuzikant in Groningen en het feit dat ik hem na ruim een jaar in die stad gewoond te hebben nog steeds niet ken, zegt waarschijnlijk meer over mijn leefpatroon dan over zijn status. Hoe dan ook: dit was onze man, want met zijn staat van dienst (al ruim 30 jaar fulltime straatmuzikant!) kon hij als geen ander vertellen over de ins en outs van dat bestaan. Maar waar vind je zo’n man? Je zou denken: op straat. Dat viel echter vies tegen.

Het verhaal ging dat Moti veelal speelde op de Vismarkt in Groningen, dus besloot ik om daar te gaan posten. Maar helaas: geen Moti. Ook de volgende dag, waarop ik mijn zoekveld vergrootte naar alle pleinen en straten om de Vismarkt heen, zag ik nergens een straatmuzikant met lang grijs haar en dito snor. Zelfs het inschakelen van drie passerende stadswachten leverde niets op, behalve een paar vreemde blikken. De dagen verstreken, en ondanks dat Maarten en ik inmiddels al onze kennissen hadden gemobiliseerd bleef Moti volstrekt onvindbaar. Met de deadline in zicht maakten we ons steeds ongeruster. Niet alleen over het welslagen van ons artikel, maar vooral over het wel en wee van – de mij nog steeds onbekende – Moti. ‘Hij speelt altijd, hij zal toch niet dood zijn?’, vroeg Maarten zich een paar keer hardop af.

Uiteindelijk hebben we hem toch gevonden. Hoe? Het is om je dood te lachen: gewoon via zijn Facebook-account! Blijkbaar gaan ook straatmuzikanten met de tijd mee. En zo kon ik op de valreep dan toch nog een afspraak maken met die legendarische straatmuzikant met lang grijs haar en dito snor. Wat hij allemaal te vertellen had? Dat lees je in de komende Musicmaker!